3 T's voor succes

Het diploma is enkel de start. Opleiding wordt nog steeds te weinig aan de praktijk getoetst. Bedrijven zouden -naar Amerikaans model- de onderwijswereld beter moeten ondersteunen (sponsoren) en hen meer middelen verschaffen. Dat zou scholen de mogelijkheid geven hun leerlingen op te leiden met meer oog voor praktijkervaring en zakelijke realiteit. Dat kan onder allerlei vormen gebeuren. Ik denk aan donaties, sponsoring, het verschaffen van moderne computers en software. Akkoord, dat zijn grote investeringen, maar ze komen de bedrijven later ten goede. De jeugd zal sneller en beter opgeleid aan een professionele carrière beginnen. Dat zou geen slechte investering zijn, want op termijn krijg je er veel voor terug. Verder moet de bedrijfswereld af van het eisen van al die diploma’s. We leiden de mensen toch zelf op, wat moet ik met dat diploma? Ik vraag er hier zelfs niet meer om. Kennis en kunde leren we aan. De menselijke factoren zijn belangrijker met de 3 T’s als basis: “Trust”, vertrouwen tussen medewerkers onderling en naar klanten toe. “Talent” heb je ook nodig wanneer je iets wil realiseren, vooral als je niet over financiële middelen beschikt. “Team” is de laatste T. Samenwerking om ambitieuze doelstellingen te realiseren. Vooral de laatste jaren is de maatschappij sterk geïndividualiseerd, het teamspelen wordt alleen maar moeilijker maar blijft uiteraard heel belangrijk om de loyaliteit te bevorderen. En verder inzet, enthousiasme, gedrevenheid en ambitie.

Jongeren moeten absoluut geloven in hun succes, ze moeten zichzelf blijven en mogen niet vergeten dat, ondanks eender welke opleiding of diploma, er ook zeer hard gewerkt moet worden. Een diploma is een goede basis, maar het is de ervaring, de inzet, de betrokkenheid, de passie en de gedrevenheid die veel belangrijker zijn. Ik ervaar bij vele jonge werknemers te dikwijls een gebrek aan gedrevenheid en verantwoordelijkheidsgevoel. Ook jezelf blijven, geen show opvoeren. Wordt dan liever komediant of politicus, maar met een zakenloopbaan is dit onverenigbaar. Velen falen hier. Een nieuwe functie op een visitekaartje leidt tot vreemde capriolen in een mensenhoofd. Tijdens bedrijfsopleidingen zie ik allerlei mensen soms zulke moeilijke “academische” verhalen afsteken. Wanneer ik iets niet begrijp, kan ik er niets mee. Geef mij maar een Sesamstraat-verhaaltje, dan kan ik er ook iets mee gaan doen.

Het is belangrijk je te omringen met mensen die sterker zijn dan jezelf, die trekken je in kritieke momenten naar boven. Wie zich omringt met zwakke managers, wordt in tijden van problemen naar beneden getrokken. Bang zijn voor je eigen positie is een slechte raadgever. Ik ben niet vaak bij Vlerick, noch Nyenrode geweest, maar ik heb wel iemand met wie ik kan brainstormen over een aantal strategische managementthema’s. Gezond boerenverstand echter is ook niet mis. Wat je zelf niet kan, moet je zelf niet doen. Laat dat waar je niet goed in bent over aan diegenen die er wel goed in zijn. Dat kost wat geld, je prestige zakt een beetje, maar op lange termijn win je. Maar als je wel zaken gaat doen die je niet kan, neem je slechte beslissingen en verlies je je geloofwaardigheid.

De persoonlijke communicatie moet verbeterd worden, minder cc’s en zeker geen bcc’s of hidden agenda’s. Mensen moeten weer meer met elkaar praten. Er is een fundamenteel verschil tussen een sms sturen, bellen en elkaar zien. De nieuwe technologieën creëren meer en meer afstand. De emotie verdwijnt. Als je iemand ontmoet kan je zien of iets oprecht is of te vertrouwen is. Iets wat je op papier binnenkrijgt is onpersoonlijker. De persoonlijke contacten veranderen. Van intens en hoogstaand zijn ze vervaagd tot oppervlakkig, vaak onpersoonlijk. De email heeft daarin een dramatische hoofdrol gespeeld. Wanneer ik een email krijg, neem ik meer en meer de gewoonte om de schrijver te bellen en hem te zeggen: ‘Ik heb je mail gelezen’. Dan heb je tenminste the tone of voice. Ik zeg niet dat we de e-mail moeten afschaffen, maar toch… Op vakantie gaan met je Blackberry, daar doe ik nu ook al aan mee, want anders sta ik bij mijn terugkomst 250 berichten achter. De human touch, «het voelen, zien en ruiken» verdwijnt. Het wordt ook brutaal: ik zie soms mails die gewoon eindigen op ‘Val dood’, gelukkig niet in België … De manier om met mensen om te gaan is volledig op zijn kop gezet. Het is een fundamentele verandering waarin ik de menselijke warmte begin te missen. Automatisch creëert die verandering minder betrokkenheid bij de onderneming, wellicht ten voordele van het familieleven. Dat hoop ik toch.

Michel De Bosschere is Voorzitter van Nashuatec/NRG Belgium, Senior Vice President van Ricoh Cy Ltd Japan en Bestuurder van Nashua Frankrijk.Hij trad in 1977 in dienst van het toenmalige Nashua Belgium.

Deze passage komt uit 'Getuigenissen omtrent 20 jaar Leiderschap', het boek van Dominique Dewitte (Express.be) & Alain Renier (Top Management).

  • Gebaseerd op:Express.be
Share
STIJGERS & DALERS BEL20