De kleren van de baas

Vele jaren geleden leefde er een zakenman die zo vreselijk veel van mooie, nieuwe kleren hield dat hij al zijn geld uitgaf om zich mooi te maken. Hij bekommerde zich niet om zijn medewerkers, en de directievergaderingen vond hij alleen maar leuk om zijn nieuwe kleren te laten zien. Voor ieder uur van de dag had hij een ander pak; en zoals je over een zakenman zegt dat hij in vergadering is, zo zeiden ze hier altijd: "De baas is in zijn kleedkamer!"

In de grote stad waar hij woonde was het leven heel genoeglijk. Iedere dag waren er vreemdelingen en op een dag kwamen er twee bedriegers, die zich voor wevers uitgaven en zeiden dat ze de mooiste stoffen konden weven die je je maar bedenken kon. Niet alleen de kleuren en het patroon waren ongelooflijk mooi, maar ook hadden de kleren die ervan gemaakt waren, de wonderbaarlijke eigenschap dat ze onzichtbaar waren voor iedereen die niet voor zijn ambt deugde of die onvergeeflijk dom was.

Wat een fijne kleren, dacht de zakenman . Als ik die aan heb, kan ik erachter komen wie er in mijn zakenimperium niet deugt voor zijn job en dan kan ik de slimmeriken van de dommen onderscheiden. Die stof moet ik meteen laten weven! En hij gaf de bedriegers een flink handgeld, zodat ze met hun werk konden beginnen. Ze zetten ook twee weefgetouwen op en deden alsof ze werkten, maar er zat helemaal niets op het weefgetouw. Brutaalweg vroegen ze om de fijnste zijde en het prachtigste goud; dat stopten ze in hun eigen zak en ze werkten aan de lege weefgetouwen, en dat nog wel tot diep in de nacht.

"Nu zou ik eigenlijk toch wel eens willen weten hoever ze zijn met de stof," dacht de zakenman, maar het werd hem wel een beetje vreemd te moede als hij eraan dacht dat wie dom was of niet voor zijn job deugde, de stof helemaal niet kon zien. Hij wist natuurlijk wel dat hij voor zichzelf niets te vrezen had, maar bij wilde toch liever eerst iemand anders sturen om te zien hoe het ermee stond. Alle mensen in het zakeninmperium wisten welke wonderbaarlijke kracht de stof had en iedereen was erop gebrand om te zien hoe slecht of dom zijn collega was.

Ik stuur mijn oude, eerlijke secretaresse naar de wevers! dacht de zakenman. Die kan het best zien hoe de stof wordt, want zij heeft verstand en niemand doet zijn werk beter dan zij!

Toen trad de brave, oude secretaresse de zaal binnen waar de twee bedriegers aan de lege weefgetouwen zaten te werken. 'De hemel beware me!', dacht de oude secretaresse en zij sperde haar ogen wijd open. 'Ik zie niets!' Maar dat zei ze niet.

De beide bedriegers verzochten haar dichterbij te komen en vroegen haar of het geen mooi patroon was en of het geen prachtige kleuren waren. Toen wezen ze naar het lege weefgetouw en de arme, oude secretaresse sperde haar ogen steeds verder open, maar zij zag niets, want er was niets. "Lieve hemel!" dacht zij. "Zou ik dom zijn? Dat had ik nooit gedacht en dat mag geen mens weten! Zou ik niet deugen voor mijn job ? Ik kan ze toch niet vertellen dat ik de stof niet kan zien!"

"Nou, u zegt zo weinig!" zei de een, die aan het weven was.

"O, maar het is prachtig! Gewoonweg schitterend!" zei de oude secretaresse en zij keek door haar bril. "Dat patroon en die kleuren! Ja, ik zal aan de baas zeggen dat het mij bijzonder goed bevalt!"

"O, dat doet ons plezier," zeiden de twee wevers en nu noemden ze de kleuren en ze beschreven het bijzondere patroon. De oude secretaresse lette goed op, zodat zij dat kon navertellen als zij bij de baas kwam, en dat deed zij.

Nu verlangden de bedriegers meer geld, meer zijde en goud; dat hadden ze nodig voor het weven. Ze staken alles in hun eigen zak, er kwam geen draad aan het weefgetouw, maar ze gingen nog steeds door met weven aan het lege weefgetouw.

De baas stuurde weldra weer een brave manager om te zien hoe het met het weven ging en of de stof gauw klaar was. Het verging hem net als de secretaresse, hij keek en keek, maar omdat er niets anders was dan lege weefgetouwen, zag hij niets.

"En, is het geen prachtig stuk stof?" vroegen de bedriegers en ze vertelden over het prachtige patroon dat er helemaal niet was. "Dom ben ik niet," dacht de man. "Zou ik dan niet deugen voor mijn job? Dat is toch te gek! Maar dat moet je niet laten merken!" En toen prees hij de stof die hij niet zag en verzekerde hen hoe goed de mooie kleuren en het prachtige patroon hem bevielen. "Het is gewoonweg schitterend!" zei hij tegen de baas . Alle mensen in het zakenimperium spraken over de prachtige stof.

Toen wilde de baas zelf ook gaan kijken terwijl de stof nog op het weefgetouw zat. Met een hele schare uitgelezen directeurs, ging hij naar de listige bedriegers, die nu uit alle macht weefden, maar dat had geen draad om het lijf.

"En, is het niet magnifiek?" vroegen de brave raadslieden. "Moet U eens zien, wat een patroon, wat een kleuren!" En toen wezen ze op het lege weefgetouw, want ze dachten dat de anderen de stof vast wel konden zien.

"Wat krijgen we nou?" dacht de baas . "Ik zie niets! Maar dat is verschrikkelijk! Ben ik dom? Deug ik niet voor het zakenleven? Dit is het vreselijkste dat me kon overkomen!" - "O, het is heel mooi!" zei de baas. "Het heeft mijn allerhoogste instemming!" En hij knikte tevreden en bekeek het lege weefgetouw; hij wilde niet zeggen dat hij niets kon zien. Het hele gevolg dat hij bij zich had, keek en keek, maar zag al niets meer dan alle anderen. Toch zeiden ze net als de baas: "O, het is heel mooi!" en ze raadden hem aan van deze nieuwe prachtige stof kleren te laten maken voor de grote aandeelhoudersvergadering die binnenkort zou komen. "Het is magnifiek, schitterend, excellent!" klonk het van mond tot mond en allemaal waren ze er zielstevreden over. De baas gaf ieder van de bedriegers een incentive en de titel van senior consultant.

De hele nacht vóór de aandeelhoudersvergadering waarop de optocht zou plaatsvinden, bleven de senior consultants op en ze hadden wel zestien kaarsen aan. De mensen konden zien dat ze het druk hadden om de nieuwe kleren van de baas af te krijgen. Ze deden alsof ze de stof van het weefgetouw haalden, ze knipten met grote scharen in de lucht, ze naaiden met naalden zonder draad en zeiden ten slotte: "Kijk, nu zijn de kleren klaar!"

De baas kwam zelf naar ze toe met zijn voornaamste medewerkers, en de twee consultants hielden een arm omhoog alsof ze iets vasthielden en zeiden: "Kijk, hier is de broek. Hier is de jas. Hier de mantel!" en zo verder. "Het is licht als spinrag! Je zou denken dat je niets aanhad, maar dat is juist het bijzondere ervan!"

"Ja!" zeiden alle personeelsleden. Maar ze zagen niets, want er was niets.

"Zou het U behagen uw kleren uit te doen?" vroegen de bedriegers. "Dan zullen we u de nieuwe aantrekken, hier voor deze grote spiegel!"

De baas deed al zijn kleren uit en de bedriegers deden alsof ze hem steeds een van de nieuwe kledingstukken gaven die ze gemaakt zouden hebben, en de baas stond voor de spiegel te draaien.

"Lieve hemel, wat staat dat mooi! Wat zit dat goed!" zeiden ze allemaal. "Wat een patroon! Wat een kleuren! Dat is een kostbaar kostuum!"

"De aandeelhouders wachten in de grote vergaderzaal. zei de secretaresse. "Ik ben ook klaar!" zei de baas. "Zit het niet goed?" En toen draaide hij nog een keer voor de spiegel alsof hij zijn pracht nog eens goed bekeek.

En zo liep de baas de grote vergaderzaal in en de aandeelhouders zeiden: "Ach heer, wat zijn de nieuwe kleren van de baas weergaloos. Het zit als gegoten!" Niemand wilde laten merken dat hij niets zag, want dan deugde hij immers niet voor zijn job of was hij heel dom. Nog nooit hadden de kleren van de baas zo'n succes gehad.

"Maar hij heeft niets aan," zei een jonge aandeelhouder.

"Ach heer, de waarheid moet je uit een kindermond horen," zei een oudere aandelhouder en fluisterde tegen de ander wat de jongen zei.

"Maar hij heeft helemaal niets aan," riepen ten slotte alle aandeelhouders . En de baas kromp ineen, want hij vond dat ze gelijk hadden, maar hij dacht: Ik moet het maar tot het eind volhouden. En de directeurs liepen de sleep te dragen die er helemaal niet was.

De eerste twintig geïnteresseerden kunnen een gratis .pdf-exemplaar krijgen van Jan Flamends nieuwste boek 'De kleren van de baas - Naar een positief leiderschap', uitgegeven bij De Cavalerie.

Stuur een email naar redactie@express.be met als titel 'De kleren van de baas'.