Domoortje verkoopt een kantelpoortje

of

'We willen verse broodjes op zondag, maar niemand wil ze 's nachts bakken. Als we 's avonds zin hebben om soep te koken, willen we groenten kunnen kopen. Maar niemand wil zelf aan de kassa zitten. Behalve bij typische nachtberoepen zit nachtwerk echt in de marge van de samenleving. Nachtwinkels draaien uitsluitend op migranten. Het zijn de zwaksten in de samenleving die zich opofferen om de rest op zijn wenken te bedienen.' (De Tijd, 29/11/04)

Ze zijn welkom, met andere woorden, maar liefst niet in onze villa's.

Het grote drama van Vlaanderen blijft dat we niet meer weten wat er buiten onze grenzen gebeurt. En dat de racistische reflex in onze mentaliteit zit ingebakken, laten we dat maar toegeven. Dat bewijs wordt elke dag geleverd, zowel in de bedrijfswereld als daarbuiten. Zowat alle dagen kom ik in contact met midden- en topkaders binnen Vlaamse bedrijven. Het aantal allochtonen dat je in die categorie tegenkomt is 'next to nil'. 'De anderen nemen ook geen allochtonen aan.', hoor je dan, of ' Onze klanten willen dat niet.'. En zodus wordt mentaliteit een laffe opponent, want hij zegt dat wijzelf de tegenstander zijn.

Ook onze politici zouden zich al eens buiten de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde mogen begeven. Tot in een land als Canada bijvoorbeeld, in de stad Toronto, waar 44% van de 6,6 miljoen inwoners buiten Canada geboren zijn. In diezelfde stad is meer dan de helft van de werkende bevolking allochtoon. 'Hallo, kantelpoortje nodig? Bel even een native Canadian!' Tussen 1996 en 2001 verwelkomde Canada 1,2 miljoen immigranten. Niet slecht voor een bevolking van 28 miljoen inwoners. Het land herbergt mensen van meer dan 200 verschillende etnische origines, waaronder 1 miljoen Chinezen, 1 miljoen Indianen, maar ook 1 miljoen Oekraïeners, 700.000 Oost-Indiërs, 820.000 Polen, 350.000 Filipino's, 200.000 Jamaïcanen, 150.000 Vietnamezen en zelfs 130.000 mensen van Belgische afkomst.

Nochtans is Toronto, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Antwerpen - als ik de woorden van would-be Bürgermeister Filip Dewinter au sérieux moet nemen- niet verworden tot 'een soort van hangplek voor alles en iedereen, waar alles kan en alles mag'. Integendeel, Canadezen hebben een verfrissende mentaliteit: ze respecteren de natuur en zijn fier op hun land. Ze rijden 's nachts geen 180 km/uur op de snelweg omdat toevallig niemand ze dan ziet, ze spuwen geen kauwgom uit over het wegdek en kieperen geen sigarettenpeuken in de goot. Ze werken hard en met de glimlach, omdat het vangnet van de sociale zekerheid er niet bestaat. En ze nemen hun toekomst in eigen handen, eerder dan de schuld voor alles en nog wat bij de overheid te leggen en te wachten tot de politici het voor mekaar zullen hebben. Het land vormt het levende bewijs dat de multiculturele maatschappij wel bestaat, tot spijt van wie het benijdt. Slechts 16% van de 18-30 jarigen vindt dat hun partner van eenzelfde etnische afkomst moet komen, terwijl 75% van alle leeftijdscategorieën vindt dat racisme nog amper voorkomt in het land. 62% van de 18-30-jarigen vindt het homohuwelijk al lang geen punt meer. Ook qua verzuring mogen de resultaten er zijn: 67% van de Canadezen zegt gelukkig te zijn en 77% verwacht het de volgende 5 jaar nog beter te gaan doen.

De werkloosheid onder Turken en Marokkanen is in ons land schrikbarend hoog. Volgens de VDAB zitten in de grootsteden meer dan 40 % van de Turken en Marokkanen zonder job, tegenover 12 tot 16 % Vlaamse werklozen. Maar zelfs als ze de kans krijgen én keihard knokken om een diploma te behalen, hebben allochtonen minder kans op een job. 2% van de allochtonen haalt de universiteit. Maar liefst twaalf keer meer allochtonen werken in de landbouw dan Belgen, meer dan zeven keer meer in de horeca, meer dan vier keer meer in de afvalverwerking.

Met klanten als die van de heer Feryn moet in deze materie de volgende jaren geen beterschap worden verwacht. Laat ons ophouden te praten over inburgering, integratie en over het overnemen van 'onze waarden' ('Zeg me eens welke waarden ik zou delen met meneer Annemans?', dixit Rik Van Cauwelaert). Laat de allochtonen samenhokken in hun getto's in Borgerhout en Schaarbeek, waar ze werkloos en doelloos op straat kunnen blijven rondzwerven en een dankbaar doelwit vormen voor rekrutering door beroepsagitators stijl Abou Jajah. Daar worden we allen alleen maar beter van. Sluit ze uit van onze samenleving, weer ze uit alle takken van de bedrijfswereld. Ontzeg ze het recht op werk en zeg dan dat ze op de kap van de maatschappij leven. Negeer hun talenten en ontken hun intelligentie. Luister vooral niet naar hun ideeën. Bespaar ze de praatjes omtrent stemrecht en ontneem ze elke illusie van een beter leven, van de kans op een waardige toekomst voor zichzelf en hun kinderen. Bevestig hun status als tweederangsburger. Bouw daarna -en liefst naar Israëlisch model- een muur rond blank Vlaanderen, met eventueel een deelmuur rond blank Antwerpen. En koop uw kantelpoorten bij Feryn.

De auteur Dirk De Winter is gelegenheidscolumnist voor Zakelijk Internet

(Geraadpleegde bron: 'The New Canada', Eric Andersen en Michael Valpy, 2004)