Dura lex

Mensen maken plannen, dat zit in onze natuur. Sommige gaan resoluut voor een carrière, huisje, tuintje en kindje. Anderen geven de voorkeur aan een lange wereldreis. En de lucky few weten beiden te combineren... Ook bedrijven maken plannen. Dat is niet alleen hun plicht, maar ook een noodzaak. En wat had u gedacht? Soms botsen de bedrijfsbelangen met die van de werknemers. Er zit dan vaak weinig anders op dan elk zijn eigen weg te gaan. Dat gebeurt even goed op initiatief van de werknemer als van de werkgever.

Zelf heb ik er evenwel altijd een punt van gemaakt om in de best mogelijke omstandigheden een einde te maken aan een samenwerking. Dat is niet altijd gelukt, maar in veel gevallen ben ik vandaag een werknemer armer en toch een klant rijker. It's a small world, after all. En ik ben niet de enige bedrijfsleider die de voorkeur geeft aan een open en eerlijk gesprek over de plannen van beide partijen.

Een collega-ondernemer vertelde me onlangs dat hij, gedwongen door de huidige malaise in zijn sector, een van zijn trouwe medewerkers aan de deur heeft gezet. Werknemer en werkgever hadden het steeds goed met elkaar kunnen vinden. En hoewel het ontslag hard aankwam, hebben ze in de beste omstandigheden afscheid genomen. In die mate zelfs dat de betrokken medewerker nadien nog een mail stuurde aan zijn voormalige werkgever om deze te bedanken voor de samenwerking die in betere tijden voor beide partijen behoorlijk vruchtbaar was geweest. Zelf had hij bovendien het initiatief genomen om de medewerker bij enkele klanten aan te bevelen voor een nieuwe job.

Groot was dan ook zijn verbazing toen hij plots een brief kreeg dat er een fikse boete boven zijn hoofd hing. Bleek dat hij de geijkte procedure voor het ontslag van de werknemer niet gerespecteerd had. Hij had hem een ontslagbrief overhandigd en deze "voor ontvangst" laten tekenen, maar had het ontslag niet per aangetekend schrijven bevestigd. Voor de vakbond reden genoeg om in naam van de ex-medewerker zes maanden extra loon te eisen en de werkgever een fikse boete te laten opleggen. Dat bleek de spreekwoordelijke druppel. Mijn collega geeft er de brui aan en finaal staan er dus heel wat meer mensen op straat.

Weer een ondernemer minder en weer heel wat medewerkers extra die hun plannen even moeten opbergen. Onnodig leed als je het mij vraagt. Je zou toch verwachten dat wanneer mensen in gezamenlijk overleg bepaalde afspraken maken die ook zullen gehonoreerd worden? Zonder inmenging van derden. Maar de wet is de wet, nietwaar? Schrale troost.

[Deze opinie verscheen eerder in De Tijd]