Geen roekeloze droom

Stel je voor dat je geboren werd in een van ‘s werelds rijkste regio's. In een land waar niemand eten of drinken te kort komt. Waar iedereen betaald wordt om jaarlijks een paar weken in de zon te luieren en een leger van geneesheren en verpleegsters je op je wenken bedient wanneer iets fout loopt. Je hoort verhalen over vroegere generaties. Over je voorouders, dat waren mensen die hard moesten werken. In dat land kost schoolgaan zo goed als niets. Mensen vertellen je dat je opleiding tot de beste van de wereld behoort. Samengevat: je toekomstperspectieven zijn prima. Je ouders vertellen je dat wanneer je je best op school blijft doen , je zelfs geen arbeider hoeft te worden. Het fortuin lacht je toe.

Dan op een dag wordt er een recessie aangekondigd. Niet de eerste, maar wel een serieuze. Dubbel serieus zelfs, want naast de jobmarkt stort ook de investeringsmarkt in. Niet enkel wordt je job bedreigt, ook het geld dat je hebt gespaard brengt niets meer op. Trouble in paradise. Wat nu?

Kijken wat de regering voor je gaat doen, of wachten op de hulp en de steun van multinationals? Geen slecht idee op zich. Verantwoordelijkheid doorschuiven naar iemand anders voelt altijd prettiger. Maar eens je hierover begint na te denken vormt zich een probleem. De regering mag dan al goed gestructureerd zijn om geld te beheren en om inkomen en uitgaven in evenwicht te  brengen voor het welzijn van ons allen; wat de regering niet kan is cash genereren. Een land is geen bedrijf met aan het hoofd een baas die een visie heeft. En wat met de  multinationals? Het is ontroerend om te zien hoe vertegenwoordigers van dit rijk land in de aanloop van de verkiezingen naar verre landen trekken om te vermijden dat hier bij ons fabrieken zouden worden gesloten. Maar ‘steun aan België' scoort niet echt hoog op het prioriteitenlijstje van die multinationals. Zij zoeken landen waar mensen al blij zijn dat ze tegen een hongerloon kunnen werken. En daarin worden ze door ons allemaal aangemoedigd, omdat we aandelen bezitten in deze multinationals en we van onze bankiers eisen dat onze aandelen in waarde vermeerderen.

Wat men je ook beloofd heeft, een oplossing voor deze recessie kan onmogelijk van de regering komen en ook grote buitenlandse bedrijven reiken je geen oplossing aan. Als er al een is, moet je die oplossing zelf bedenken. Door je mouwen op te stropen en aan de slag te gaan. Wacht niet tot iemand je rekruteert. Creëer je eigen job. Begin je eigen bedrijf. Begin klein als het niet anders kan, maar begin.

Neen, het wordt niet makkelijk. Je ouders zullen de eersten zijn die in paniek raken. Zij werden opgevoed met waarheden als ‘beter een grote bediende dan een kleine baas'. Ze droomden van een carrière voor jou, waarbij je langzaam maar zeker de bedrijfsladder zou opklimmen. Met af en toe een feestje voor de buren om je laatste promotie te vieren.  Het laatste wat ze willen zien is hoe hun kind nu achterin zijn huis met dozen gaat sjouwen . Daarna is er je omgeving. Kranten schrijven steeds opnieuw hoe de sociale wetgeving in België een ramp is voor al wie een bedrijf wil opstarten. Dat geeft weinig moed. En tenslotte is er het werk zelf. Een eigen zaak betekent hard werken. Zeer hard werken. Zelfs de ideeën die je hebt, de analyse ervan en ze in praktijk omzetten zal je vaak tot het uiterste drijven. En de oudere generatie heeft je hiervoor bang gemaakt, zeer bang zelfs. Maar dat was fout, want werk kan prettig zijn, tenminste wanneer je weet waar je naartoe wil.

Stel je voor dat honderdduizend jonge mensen - of mensen die zich jong voelen- vandaag deze drie bezwaren overkomen en aan de slag gaan. Stel je voor dat één op tien succesvol is en een zaak opbouwt waar gemiddeld zo'n honderd mensen werken. Dat betekent een miljoen jobs. Tel daar het geld bij dat van overal ter wereld zal worden aangetrokken. Crisis voorbij. Al wat je moet doen is jezelf als een deel van de oplossing zien. Het zal je misschien even tijd kosten, maar eens je dat gevoel hebt wil je d'r nooit meer vanaf.

Elke dag opnieuw wordt talent op straat gezet, net nu iedereen op zoek gaat naar waardevolle investeringen. Dus in een land met een overschot aan geld en een overschot aan talent is het geen roekeloze droom om die beiden samen te brengen in nieuwe projecten. Doe het gewoon.

[Dit is een vrije vertaling van een opiniebijdrage die eerder in het Engels verscheen op thefifthconference.com en ook op het blog guillaumevds's posterous.]

Een uitgebreid interview dat Express in 2008 met Guillaume Vander Stighelen had, staat hier.