Het gras aan de overkant

Hoewel her en der druk gepraat wordt over het aantrekken van de economie, merk ik daar in mijn omgeving weinig van. Heel wat collega-ondernemers zien nog geen licht aan het einde van de tunnel. Integendeel: bij kmo's laat de crisis zich pas echt voelen. Net nu iedereen crisismoe is. Wat valt er nog over te vertellen, nietwaar? De recessie is toch voorbij?

In de grote bedrijven en bij de overheid lijkt het daar sterk op. Daar worden begrippen als solidariteit, zuinig omspringen met budgetten en efficiëntie nastreven alweer ingeruild voor de balans werk/privé en de zoektocht naar allerhande financiële voordelen. Begrijpelijk, want ze moeten vandaag stelling innemen op de arbeidsmarkt als ze morgen een aantrekkelijke werkgever willen zijn wanneer ze opnieuw voluit met elkaar in concurrentie moeten gaan.

Bij de kmo's ligt dat wel even anders. Heel wat bedrijven zijn in een vicieuze cirkel beland. Hun orderboekje bleef grotendeels leeg en bestaande bestellingen werden vaak geannuleerd of veel te laat tot nooit betaald. Tel daar een loonindexering bij aan het begin van het jaar, en je begrijpt dat velen een cashflowprobleem hebben. Jammer dat de banken net dan de geldkraan dichtdraaien. Resultaat: we zetten noodgedwongen een rondje ontslagen in.

Niet fair. Onze medewerkers hebben net keihard gewerkt om dat te voorkomen. Bovendien zullen veel bedrijven het niet bij een paar ontslagen houden. De wet-Claeys bijvoorbeeld strooit roet in het eten. Ik ken ondernemers die ei zo na failliet gingen om de broodnodige ontslagen te kunnen doorvoeren en finaal zelfs dieper in het vlees moesten snijden dan nodig. Dat hou je toch niet voor mogelijk? On-werk-baar voor kmo's.

Intussen is de sfeer op de werkvloer onder het vriespunt gezakt. Mensen lopen er moedeloos bij, vertrouwde een ondernemer me toe, en het gras aan de overkant wordt alsmaar groener. Zijn bedrijf loopt leeg omdat medewerkers vinden dat ze, net als hun collega's bij grote bedrijven of de overheid, recht hebben op zekerheid. Begrijpelijk, maar daarom niet minder pijnlijk.

Hoog tijd dat ze daar even op de reset-knop duwen en opnieuw realistische beloften gaan maken. Kmo's hoeven dat soort concurrentie niet. En al zeker niet als we die voordelen via allerhande belastingen of verplichte maatregelen mee moeten betalen. Of denkt men dat liflafjes à la de ecocheques gratis zijn? Het zou me niet verbazen dat die extra banen kosten. Ademruimte, dat hebben we nodig. Dringend. En vergeet niet: als de kmo's ten onder gaan, is het met onze economie gedaan. Schluss. Fini. The End.

[Deze opinie verscheen eerder in De Tijd en op het blog van CVWarehouse]