Het ijzer smeden als het heet is

Het was koud in de ontbijtruimte van onze nieuwe B&B Landseinde (www.landseinde.be) die we in de oude boerenschuur hadden ingericht. Het bijzetkacheltje kon met moeite de temperatuur naar 18 graden brengen. Daarom stuurde mijn vrouw me op pad voor een houtkachel.

Via Google ging ik eerst op zoek naar een passend model. Al snel viel mijn oog op een kachel van het merk SAEY. De website toonde een dealerlijst, maar de eerste die ik belde nam de telefoon niet op. Kan gebeuren, dacht ik. Het is misschien net hun sluitingsdag. Maar waarom hangt zo'n bedrijf dan geen voicemail aan zijn telefoon met informatie wanneer men wel terecht kan?

Het tweede adres dat ik probeerde had dit onderdeel van de communicatie beter begrepen. Niet zo gewend aan het algemeen beschaafd Oost-Vlaams snapte ik pas na drie keer afluisteren van het bandje wat de stem me vertelde. Enkel op zaterdagen was er een kans om iemand van vlees en bloed aan de telefoon te krijgen. Nu had ik geen overmatige haast, maar of het nu om de aankoop van een product gaat, of om een goede vrijpartij. Als je het juiste momentum voorbij laat gaan dan loop je een gerede kans om op je kin te mogen kloppen...

Het derde adres in de dealerlijst leek me wel wat . Het bedrijf beschikte over een gelikte website met duidelijke informatie over modellen en prijzen. De SAEY 200 ZD die ik op het oog had stond er eveneens bij. Zelfs de telefoon werd opgenomen en men was warempel open. Ik kondigde aan zo dadelijk even binnen te wippen.

In de winkel aangekomen, legde ik waarschijnlijk aan de vrouw van de baas uit, dat ik op zoek was naar de SAEY 200ZD, juist omdat die niet teveel toeters en bellen had en scherp geprijsd was. Hij kwam namelijk in een boerenschuur te staan en vooral de functionaliteit stond daarbij voorop. Misschien omdat die SAEY ook nog verreweg een van de goedkoopste uit het assortiment was, begon de bazin plotseling moeilijk te kijken en de kachel af te kraken. "Ik geloof dat we dit model niet meer voeren en bovendien is er nooit vraag naar dit type kachel", zei ze met een blik van het moet zeker weer de goedkoopste zijn voor dien zuinige Ollander... Tja, na 20 jaar in Vlaanderen kan ik mijn afkomst nog altijd niet goed wegsteken.

"Nooit vraag naar...? Maar ik vraag er nu toch naar?", herhaalde ik langzaam. Ze deed of ze me niet gehoord had, maar ze had zichtbare moeite haar ergernis te verbergen voor deze eigenwijzerige Nederbelg. Intussen leidde ze me naar een fancy design kachel die tweekeer zo duur was. "Veel te prijzig", zei ik vastberaden.

Ze gaf de moed op en om zich ervan af te maken stelde ze voor om de installateur eerst even langs te sturen. Prima idee, vond ik en ik vroeg haar of we nu meteen een afspraak konden maken. Nee, dat kon niet. Ik moest bellen en ze gaf mij een visitekaartje met daarop het telefoonnummer van de zaak waar ik me op dat moment bevond...

Ik heb het kaartje laten liggen en volgende week zal ik verder zoeken. Misschien dat ik maar eens over de nabijgelegen Nederlandse grens moet gaan informeren. Nederlanders zijn tenslotte goede commercanten, hoor je Vlamingen vaak zeggen. Maar volgens mij is zaken doen vooral een kwestie van het ijzer smeden als het heet is....