I need a dollar...

Toen Aloe Blacc zijn songtekst schreef, had hij er wellicht geen vermoeden van dat overheden op exact dezelfde manier functioneren. Fundamenteel zijn er amper verschillen; enkel over de wijze waarop deze dollars worden verdiend kan men zich vragen stellen. Mr. Blacc werkt voor zijn dollars, terwijl overheden digitaal geld creëren uit het ‘niets’. Kon men vroeger nog stellen dat de maximumsnelheid van de dollardrukpersen beperkt werd door de aanvoer van papier en inkt, dan is in het digitale tijdperk ook die laatste hindernis genomen. Het is vergelijkbaar met hordenlopen. De eerste horde doet de atleet twijfelen en velen gaan onderuit. Maar eens die horde genomen, groeit het zelfvertrouwen zienderogen en wordt de wedstrijd uitgelopen als was het een ‘walk in the park’.

Ben Bernanke heeft intussen zoveel vertrouwen gekregen dat die horde wat hem betreft niet eens meer bestaat. Er komt officieel dus geen derde stimulusronde voor de economie, ook al komt er geen einde aan het tweede rondje ‘QE’. Balansen worden aangehouden, opbrengsten geherinvesteerd. De hoge schuldeneconomie heeft hét monetaire instrument ‘rente’ compleet onbruikbaar gemaakt en omgevormd tot een comateuze patiënt. Toch laat de FED zich optimistisch uit over de economie. Prognoses van centrale bankiers liggen tussen 3 à 4% groei, terwijl de FED de inflatie rond de 2,5% inschat.

Bizar is dat het ‘billion products’ project van MIT (Massachussetts Institute of Technology) tijdelijk op inactief is gezet. Het MIT volgt wereldwijd de prijsevolutie van een massa producten en geeft een betrouwbaar beeld van inflatie, in tegenstelling tot de (door de FED) gemanipuleerde cijfers. Op onderstaande grafiek (cijfers op maandbasis) is te zien hoe het MIT de inflatie rond de 8% inflatie op jaarbasis situeert.

De vele spreekbeurten van Ben Bernanke ten spijt, een zware inflatieacceleratie lijkt dus onvermijdelijk en zelfs indien de FED alsnog de rente zou verhogen, dan nog blijft dat too little and too late. Tel daarbij de steeds verder dalende dollar en QE3 is gewoon een feit en groter zijn twee voorgangers gecombineerd. Zolang de Amerikaanse dollar maar 's werelds reservemunt blijft, niet?

Negatieve reële rente en groei zijn de voedingsbodem voor stijgende grondstoffen, edelmetalen en au fond ook een stijging van de aandelenmarkten. Beleg je in obligaties met een tijdshorizon van tien jaar, dan dreigt er na de vervaldatum nog weinig financiële horizon over te blijven. Mijd dus voornamelijk dollars, .72 of zelfs .52 zijn targets (respectievelijk 30% tot 40% onder de huidige koersen). QE zal uitgespeeld worden in valuta en dat niet voor het eerst in de geschiedenis. Bij gelegenheid moet u een Duitser maar eens vragen naar het Weimar-verhaal uit de jaren ’20. Men zal u niet graag te woord staan, want de munterosie was er eentje van jewelste. We gingen van 4,2 Mark voor 1 USD naar 414.000 Mark voor 1 USD op enkele jaren. Aan de andere zijde van het spectrum zien we radioactieve Yen-beleggingen en Eurolanden die evenmin in blakende gezondheid verkeren.

Enkele dagen terug cashte Portugal in alle stilte € 78 miljard bij het noodsteunfonds. De 3^de terminale patiënt vervoegt hiermee de Europese ziekenboeg, terwijl ook Spanje -met een werkloosheidscijfer van 21% - zich al in de wachtkamer heeft gemeld. Een algemene muntcrisis lijkt dan ook onafwendbaar.

Moeten we nu overdreven pessimistisch zijn? Kern van de zaak is dat we in een periode zitten waarin kosten stijgen en behoudens grote doorbraken op productiviteitsvlak dit nog enige tijd zal blijven. Het is dus niet altijd eenvoudig om je verstand erbij te houden: een ogenschijnlijk banale verkiezingsoverwinning in Finland, nucleaire meltdowns in Japan, Portugal als derde patiënt in de ziekenboeg, en Standard & Poor's die de rating van Amerika dreigen te verlagen. De euro en de dollar botsen dus met de koppen tegen elkaar. Slechts beleggingen met korte termijn uitstapmogelijkheid, flexibele handel, en strategie zullen de komende jaren portfolio’s doen groeien. Al diegenen die tussen vier muren vastzitten, bonne chance. Zoek naar instrumenten waarbij de waarde vastgespijkerd zit aan productiekosten van gisteren. Het buy and hold-scenario dat vele beleggers gewend zijn behoort tot het verleden.