Once upon a time in the (Middle-)East

De situatie in het land waar de dictator werd verdreven was afgelopen dagen wat moeilijk, zegt de grijzende man. Kleine groepen binnenlandse en buitenlandse terroristen trachten zijn plannen om er vrede en democratie te brengen te dwarsbomen. Maar verder brengt de man geruststellende berichten. Hij praat als een missionaris van vrede en vrijheid en schuwt daarbij geen bombastische of theatrale retoriek. Een beetje in de stijl zoals sommige religieuze fanatici dat plegen te doen. Zo heeft hij het over vrede en welvaart in een gebied dat hij 'Midden-Oosten' noemt en dat dankzij hem en de zelfopoffering van die 130.000 moedige soldaten een beter plek om te leven zal worden voor de inwoners van dat gebied en hun families en kinderen. Hij schetst het beeld van gelukkigere mensen die hun kinderen een toekomst waarborgen en een degelijke schoolopleiding kunnen geven, dankzij zijn inspanningen om er vrede en veiligheid te brengen.

Dag 2

Op televisie zie ik dezelfde man, schijnbaar op dezelfde plek, weer in hetzelfde pak. Vandaag draagt hij een das met een ander motief, dus mogen we aannemen dat het een dag later is. Nu wordt het interessant. Vandaag is hij niet alleen, hij is vergezeld van een korte, wat corpulente, oudere man met wit haar. Ook die draagt eenzelfde soort pak. Ze lijken goed met elkaar op te kunnen schieten. (De grijzende man schuift de kleine, dikke, oudere man elk jaar een enveloppe met meer dan $ 3 miljard toe, in ruil voor een sterke bondgenoot in het olierijke gebied dat 'Midden Oosten' heet en gedeelde geheime informatie voor wapenontwikkeling, vandaar…, maar dat doet er nu niet toe.) Terwijl andere mensen foto's van hen nemen lachen ze naar elkaar, schudden ze elkaar de hand, en maken ze grapjes.

De oudere man is een opmerkelijk man. Hij leidt een natie van 6 miljoen inwoners in het gebied dat 'Midden-Oosten' heet en waar de andere man het gisteren al over had. Die natie wordt omringd door honderden miljoenen vijanden. De man is een verdienstelijk militair, bijgenaamd de ‘bull-dozer’, doch hij werd in 1982 door een onafhankelijke commissie in zijn eigen land gevraagd om als minister van Defensie ontslag te nemen, nadat onder zijn verantwoordelijkheid een massaslachting in een nabijgelegen vluchtelingenkamp werd georganiseerd. Daarbij kwamen 800 mensen om. Maar in 2001 vonden zijn landgenoten dat dat dat er niet meer toe deed en werd hij met overweldigende meerderheid rechtstreeks verkozen tot eerste minister. De man had een campagne gevoerd onder het motto: 'Ik zal vrede brengen'. Die campagne sloeg echt aan. Maar sinds zijn aantreden als eerste minister stierven ook daar meer dan drieduizend mensen een gewelddadige dood.

Nu even to-the-point. Samen hebben ze besloten om een stuk land dat de natie van de korte, dikke man in 1967 van anderen had afgenomen niet volledig, maar slechts gedeeltelijk terug te geven. Die natie is daarvoor door de Verenigde Naties -een organisatie die oorspronkelijk werd opgericht om oorlog te vermijden- verschillende keren veroordeeld, maar dat doet er niet toe. Wat de rechtmatige eigenaars van het stuk land daarvan vinden is hen niet gevraagd, maar ook dat is niet van belang.

Honderduizenden van die rechtmatige inwoners -die door beide mannen meestal eenvoudigweg 'terroristen' worden genoemd, wonen tegenwoordig gevangen in een veredelde zandbak die omgeven is door een betonnen muur die zo'n 6m hoog is en 650 km lang wordt. Spijtig genoeg worden deze rechtmatige eigenaars al decennialang geregeerd door een lokale maffiabaas en zijn handlangers, die de meeste fondsen die hen door de ganse wereld ter beschikking zijn gesteld in eigen zak hebben gestoken of gebruikt hebben voor criminele doeleinden. Het land is er daardoor de afgelopen decennia nauwelijks op vooruit gegaan. De rest van de wereld praat veel over - maar doet weinig voor - dat verdoemde volk dat nu in die enorme gevangenis woont.

De grijzende man noemt het nieuwe plan van zijn korte vriend ‘historisch en moedig’ en met dat goede nieuws keert die nu huiswaarts, waar buiten een onderzoek naar vermeende corruptie hem ook een massa mensen opwachten die vinden dat het stuk land in kwestie niet gedeeltelijk, maar helemaal niet teruggegeven moet worden.

Een aantal simpele zielen in hetzelfde vertrek, die door beide mannen meestal eenvoudigweg 'journalisten' worden genoemd, begrijpt niet goed hoe het gebied dat beiden 'Midden-Oosten' noemen een betere plek om te leven kan worden voor alle inwoners van dat gebied en hun families en kinderen, als de korte dikke man het afgepakte gebied niet terug wil geven, maar dat doet er nu niet meer toe.