Patrick Janssens, Didier Bellens en de parkeerbon

‘Kan een politicus iets anders doen dan een ondernemer ontgoochelen?' Die wat retorische vraag kwam spontaan bij me op toen ik onlangs Inge Geerdens (CVWarehouse) interviewde in het kader van mijn nieuwste boek rond klantgerichtheid. Deze Vlaamse ambassadrice van kmo-land had me net toevertrouwd dat ze -als ondernemer in Antwerpen -toch wat meer verwacht van een Antwerpse burgemeester, en zeker van iemand uit het bedrijfsleven, zoals Patrick Janssens.

‘Het verbaast me hoe kortzichtig men soms is. Ik had meer openheid en bereidheid verwacht naar ondernemers toe. Mensen  die Antwerpen toch mee op de kaart zetten. Daar mis ik enige aktie van zowel de burgemeester alsook van de werkgeversorganisaties in Antwerpen. Als ik dat vergelijk met het beleid van deze organisaties in andere provincies, vraag ik me af waar men in Antwerpen mee bezig zijn. Ondernemers wegjagen?

Ik ben voor mijn werknemers met het ganse bedrijf al drie keer verhuisd naar een straat zonder parkeermeters. Maar de parkeermeters volgen mij. Ik vind dat getuigen van extreem kortetermijndenken naar de Antwerpse bedrijven toe, die vaak services leveren aan de grote multinationals. De volgende stap is dan natuurlijk verhuizen naar buiten Antwerpen. Dat terwijl broodjeszaken, traiteurs,  fitnesscentra en andere kmo's  in een stad leven bij gratie van de werknemers uit die stad. Hoe komt het dat VOKA of Patrick Janssens dat niet zien, terwijl men dat in Barcelona maar al te goed ziet?Daar zorgt het beleid ervoor dat deze groep mensen zoveel mogelijk aangetrokken wordt naar de stad. Waarom worden wij weggejaagd? Waarom moeten mijn mensen tot 80 euro per maand betalen om te parkeren (met wat boetes loopt dit snel op tot 200 € per maand) ? Doen ze dat niet dan worden ze beboet à rato van 21,5 euro per dag. In Gent is dat veel minder. Waar is de weegschaal? Wat wil men bereiken? Alle bedrijven weg. Dat is in alle eerlijkheid de volgende stap. Geef bedrijven dan tenminste parkeerkaarten. Ik wil er graag voor betalen, maar los het op.

Ik heb de heer Janssens en voorzitters van werkgeversorganisaties al vaak uitgenodigd voor evenementen die ik organsieer, zo ook voor het schaakevenement ter gelegenheid van de lancering van een nieuwe versie van ons onlinerekruteringsplatform. (24 Belgische bedrijfsleiders waaronder Jan Callewaert (CEO Option), Alexander Dewulf (ex-CEO Nuon), Gabriel Fehervari (CEO Alfacam) en Eric Dralans (Voorzitter ING België)  namen het toen op tegen de Russiche schaaklegende Gary Kasparov; een happening die door mediabedrijf Alfacam rechtstreeks op de televisie  werd gebracht, nvddw.). Als burgemeester of als voorzitter van een werkgeversorganisatie zijn er twee goede redenen om aanwezig te zijn, vind ik. Ten eerste voor jezelf, want Gary Kasparov ontmoeten is niet niks. Ten tweede om te tonen dat je de Antwerpse ondernemerswereld steunt. Maar blijkbaar denkt men daar anders over bij ons.

Werknemers handelen vaak zoals kinderen. Kinderen kopiëren hun ouders; werknemers kopiëren hun baas. Is de baas boertig, dan is de kans groot dat de werknemers dat ook zijn. Het respect moet dus worden uitgestraald vanuit de top. ‘In een stad begint dat bij de burgemeester. Als die ondernemers uitnodigt en met ondernemers omgaat, zal het stadpersoneel daar het belang van inzien; zullen ook de scholen ondernemers uitnodigen. Wanneer leerkrachten positief met ondernemers omgaan  zullen de leerlingen ook  van die ondernemers kunnen en willen leren. En dan is de cirkel rond.'

Maar het gebeurt gewoon niet. Want, worden ondernemers in sommige landen op handen gedragen, dan blijft in ons land de houding tegenover zakelijk succes vaak belachelijk. Voor de politiek blijft de zakenwereld een noodzakelijk kwaad. De algemene teneur is: hebben we die bedrijven eigenlijk nog wel nodig? Moeten we ze niet laten betalen en straffen, want het zijn vervuilers, die sociaal onverantwoord handelen en hun toplui monstervergoedingen uitkeren.

Politici interesseren zich vooral voor de zakenwereld wanneer het eigen machtsbastion kan worden uitgebouwd. Dat bleek uit de zomersoap rond telecomoperator Belgacom en haar topman Didier Bellens. CD&V hoopte via een eventueel ontslag van topman Didier Bellens haar positie in de raad van bestuur te heroveren. Toen de VLD in 1999 aan de macht kwam, verdwenen namelijk alle bestuurders met CD&V-etiket uit de raad van bestuur van Belgacom. De Roomsen roken dus bloed en Bellens, een CEO met een uitstekende staat van dienst ( € 393 miljoen aan dividenden aan de staat uitbetaald in 2007) en een hoog aanzien binnen de sector, werd het onderwerp van polemiek en misprijzen. Plots was deze man een slechte communicator en een vervelende, arrogante manager zonder strategische visie en met een achterdochtige manier van handelen.

Politici die er niet in slagen een -failliet- land bij elkaar te houden, doen er best aan zich niet te mengen in het bestuur van winstgevende bedrijven. Want de vaudeville van afgelopen zomer resulteerde andermaal in het ‘goed bestuur' dat al maandenlang ons land teistert; holle slogans gepropageerd door telepolitiekers met weinig ideeën en vooral een grote mond. En met troostprijzen overladen verliezers aan beide kanten. Dat het nooit meer goed komt tussen de politiek en het bedrijfsleven, vertelt ons de Antwerpse natiebaas Fernand Huts: ‘"In de politiek moet je 90% van je tijd bezig zijn met de klim naar de macht en het behoud van die macht, en 10% met beleid. In het bedrijfsleven steek je 10% energie, ik stel het karikaturaal, in intern lobbyen en strijd om je positie, en 90% in werken en managen. Dat is een heel andere verhouding. "

Wanneer ik anderhalf uur na mijn aankomst bij Inge Geerdens  in de Antwerpse De Pretstraat mijn auto terugvind, blijkt dat ze het bij het rechte eind heeft. Onder de ruitenwisser zit de onvermijdelijke parkeerboete. En het tarief is inderdaad 21,5 euro.