Peptalk

‘t Zijn harde tijden, zoveel is zeker. Overal waar ik kom in  ondernemersland, op recepties, seminaries of debatten, zie ik niets dan bedrukte gezichten. Al die schrijnende verhalen over besparingen, saneringen en faillissementen, een mens wordt er niet vrolijker van. Zo ontmoette ik onlangs een ondernemer die 25 jaar hard labeur in geen tijd tenietgedaan zag.

Ze is er het hart van in, maar moet noodgedwongen afscheid nemen van heel wat trouwe medewerkers. Arbeiders met een lange staat van dienst, van wie de opzegtermijn niet zelden 18 maanden beloopt. Wegens geldgebrek kan ze hen niet uitbetalen en meteen laten gaan. Daardoor is de sfeer op de werkvloer intussen tot diep onder het vriespunt gezakt. Dat worden 18 lange maanden. En zoals zoveel andere ondernemers staat ze er zielsalleen voor. Geen haan die ernaar kraait dat ze niet alleen financieel, maar ook emotioneel compleet aan de grond zit. Murw geslagen van het zoveelste rondje sociale onderhandelingen. Verguisd door de lokale media en dito politici met profileringsdrang. Verteerd door schuldgevoelens, wil ze er nog het liefts van al de brui aan geven. Weg van hier.

Ik wist eerlijk gezegd niet waar te beginnen. Nog nooit had een andere ondernemer zich naar mij zo kwetsbaar opgesteld. Maar ze zou die avond niet de enige zijn. Ook dat is een gevolg van de crisis. Blijkbaar durven we eindelijk open en bloot aan elkaar toegeven dat we het moeilijk hebben. Niets menselijks is ons ondernemers vreemd. Ik vind dat een goede zaak. Want samen staan we sterk.

Overigens zag Unizo een jaar geleden de bui al hangen. Samen met sociaal verzekeringsfonds SVMB startten ze een vzw die failliete ondernemers naast financiële en juridische begeleiding ook psychologische hulp biedt. In 2008 registreerden ze 291 oproepen. In het eerste kwartaal van dit jaar alleen al 133. Tussenstap.be , ga er zeker eens een kijkje nemen.

Ondernemers zijn van nature Einzelgängers. Prettig gestoord genoeg om alle voordelen van onze verzorgingssstaat op te geven en voluit voor onze eigen dromen te gaan. Hoewel we nauwelijks in groep functioneren, ziet de buitenwereld ons gemakshalve wel als één geheel. En hoe. Wij zijn die groep mensen die in luxe baden en alleen maar uit zijn op geldelijk gewin. Het schijnt dat we daarbij over lijken gaan, belastingen ontduiken, vrouwelijke werknemers geen kinderen gunnen, weigeren mannen en vrouwen gelijk te verlonen, allochtonen discrimineren, vijftigplussers de deur wijzen, jonge werknemers uitpersen, enzovoort. De pijn van het ondernemer zijn.

Weet je wat? Après nous, le déluge! Arm België, als we morgen wakker worden en er geen ondernemers meer over zijn. Weg economie, weg werkgelegenheid, weg sociale zekerheid.....Men kan ons van veel beschuldigen, maar nooit dat we niet geprobeerd hebben. Dat is veel meer dan van veel anderen kan gezegd worden. Wij zijn de motor van de economie. Zonder ons raakt de samenleving, crisis of geen crisis, geen meter verder. Dus kop op, beste ondernemer ! Dat zijn we aan onszelf verplicht.

[Deze column verscheen eerder in Z.O Magazine en op het blog van CVWarehouse]