Waarom gratis ‘content’ de ‘content’-industrie ondermijnt

Om het veelgebruikte begrip ‘content’ goed te begrijpen, is het aangewezen om een onderscheid te maken tussen twee verschillende types: eerst is er ‘content’ die wordt aangeboden door de traditionele uitgevers wiens businessmodellen zijn gericht op het genereren van inkomsten via deze ‘content’, dit door advertenties en/of abonnementsinkomsten.

Een tweede type ‘content’ is gericht op de ondersteuning van een organisatie of bedrijf en wordt gebruikt om producten te verkopen en/of het imago en de merknaam van die organisatie te versterken. Dit laatste type is het meest aanwezig op het net. De inkomsten die dat type ‘content’ genereert zijn indirecte inkomsten en de publicatie ervan wordt niet beïnvloed door het al dan niet betalen ervoor.

Nochtans heeft zich in de internetwereld een ‘content is gratis’-attitude geïnstalleerd die de kwaliteit en de natuur van ‘content’ ondermijnt. Juist omdat ‘content’ steeds opnieuw wordt geassociëerd met ‘gratis’, is zowel in de zakenwereld als in de maatschappij de perceptie ontstaan dat ‘content’ goedkoop te maken en te publiceren valt en als dusdanig van weinig reëele waarde is.

Een goede illustratie daarvan vormt de ganse Napster-saga. Mensen die continu en illegaal muziek downloaden vonden al snel dat dat hun goed recht was. Ze claimden dat de muziekindustrie corrupt was, hen jarenlang bestolen had en dat het nu okee was om muziek te stelen. Rockbands die trachtten te verhinderen dat hun nummers werden gekopiëerd kregen al snel het etiket ‘hebzuchtig’ opgeplakt. Plots werd verondersteld dat muziek gratis moest zijn.

Iedereen die ooit van dichtbij of van ver met de productie van ‘content’ te maken heeft gehad zal beamen dat het schrijven van ‘kwaliteitscontent’ een tijdrovende en kostelijke activiteit is. ‘Content’ is nooit gratis voor wie schrijft en publiceert. En de redenen waarom zoveel ‘content’ op het net gratis is, zijn de volgende:

• ‘content’ wordt gebruikt om producten te verkopen en/of of een imago en/of merknaam te versterken.
• Internetcontent-uitgevers hanteerden kansloze businessmodellen die ervan uitgingen dat ze enkel met inkomsten uit advertenties hun kosten zouden kunnen compenseren. Het ‘onrealistische’ aspect van dat model werd pas duidelijk eens de kapitaalverschaffers beseften dat ze hun geld in een vat zonder bodem hadden gestopt.
• De meeste online ‘content’-uitgevers hebben hun kosten verhaald op hun papieren edities.
• Online abonnementsformules zijn moeilijk te implementeren omdat het ‘Pay-as-you-read’-model er niet in geslaagd is om de digitale cash tot bij de internetuitgever te brengen.

Een product of een dienst heeft enkel een reden van bestaan indien iemand bereid is ervoor te betalen.  Vandaag leven mensen in de overtuiging dat ‘content’ gratis moet zijn. We zitten dus in een vicieuze cirkel. Zolang mensen niet bereid zijn om ervoor te betalen zal de kwaliteit van de ‘content’ die je aantreft op het net blijven degraderen.

Maar op een dag, misschien over een jaar of twee, zal de bodem bereikt zijn. Meer en meer kwaliteitssites zullen hun virtuele deuren hebben gesloten, anderen zullen toch voor een betaalmodel hebben gekozen. Velen hebben tegen die tijd ook hun buik vol van het eindeloze surfen in de oceaan van sites met gratis, meestal onbenullige ‘content’ en zeggen het internet vaarwel.

Het moet en zal veranderen. Kwaliteit is kwaliteit en kwaliteit kost geld.

Noot van de redactie: Deze column van de Ierse ‘content’-management specialist Gerry McGovern, die op 22 oktober 2001 verscheen onder de titel “How free content has damaged the content industry” blijft nog steeds brandend aktueel. In de week waarin de Franstalige zakenkrant ‘L’Echo de toegang tot zijn internetsite betalend maakte, de actualiteitssite Politicsinfo.net bij gebrek aan middelen in handen kwam van de internetgroep TVLokaal.com rond Roland Duchâtelet, en Scarlet aankondigde de publicatie van zijn gratis e-zine DeCursor stop te zetten, vond Zakelijk Internet het gepast om deze column, die in een tijdspanne van 2 jaar weinig of niets aan wijsheid heeft ingeboet, te publiceren.

Wie wil reageren op deze column moet zich eerst lid maken van de ZI business club, waarna hij/zij dan via het paswoord toegang krijgt om een reactie te plaatsen.

De auteur is columnist en uitgever van de New Thinking Newsletter.

Deze column verscheen eerder in New Thinking en werd uit het Engels vertaald met toestemming van de auteur. Op de Website van New Thinking vindt u een archief van de columns. U kunt er zich ook gratis abonneren op de nieuwsbrief. Op 12 en 13 januari 2004 geeft Gerry McGovern een seminar over ‘content’ management in Brussel.