Waarom Michel De Bosschere u groet

Een klein jaar geleden vatten Alain Renier (CEO Top Management) en ikzelf het plan op om een dertigtal CEO's van kleine en grote Belgische ondernemingen te interviewen. Ondertussen werden die gesprekken gebundeld in het boek 'Getuigenissen omtrent 20 jaar Leiderschap', dat op 20 oktober verschijnt. Daarin spreken bedrijfsleiders over het verleden en de toekomst van Europa en geven ze hun visie over de globalisering, over wat leiderschap voor hen betekent in de 21ste eeuw en over tal van andere onderwerpen. Het project mondde uit in een aantal boeiende ontmoetingen, die ons bij enkele van de meest succesvolle Belgische zakenmensen en academici van de laatste decennia bracht. Over onze avonturen ten huize van Mark Eyskens berichtte ik enkele weken terug. Maar ook ontmoetingen met onder andere Bekaert's Paul Buysse ('Ik schaam me diep, meneer Dewitte, want ik ben 10 minuten te laat.'), Luc Vandevelde (Voorzitter Raad van Bestuur Carrefour), Luc Bertrand (CEO Ackermans & Van Haaren) en Johnny Thijs (CEO De Post), leverden een paar onvergetelijke momenten op. Zo zette Fortisbaas Jean-Paul Votron eigenhandig koffie voor ons in zijn prachtige kantoor aan de Brusselse Wolvengracht. (Dat het al avond en over achten was en het Fortisgebouw er op dat uur eerder desolaat bijlag, vermeld ik er in alle eerlijkheid even bij).

Ook de ontmoeting met Michel De Bosschere hoort in dit rijtje thuis. Sinds 1990 leidt hij de Benelux-structuur van Nashuatec en kan hij doorgaan als een informeel expert in het verschil tussen de Belgische en Nederlandse managementcultuur (‘De Nederlander heeft een plan, de Belg trekt zijn plan’). In 2003 trad hij toe tot de Board van Ricoh in Japan en in mei van dit jaar ontving hij uit handen van minister van economische zaken Marc Verwilghen de rang van Officier in de Leopoldsorde. Niet dat deze verworvenheden deze Westhoekenaar een haar zouden hebben veranderd. (‘Gewoon jezelf blijven, geen show opvoeren. Wordt dan liever komediant of politicus, maar met een zakenloopbaan is dit onverenigbaar. Een nieuwe functie op een visitekaartje leidt tot vreemde capriolen in een mensenhoofd’).

De Bosschere’s verknochtheid aan Nashuatec en 'zijn mensen' heeft binnen het bedrijf historische proporties aangenomen. Virtueel failliet in 1983 is deze West-Vlaming erin geslaagd om samen met zijn werknemers vanuit een verloren positie en als absolute underdog de onderneming naar het absolute marktleiderschap te voeren en het bewijs te leveren dat goed de vijand is van geweldig:

'Toch was het een werksituatie die je best kan omschrijven als «selling ice cream to eskimos», we hadden geen geld en weinig middelen. We hadden bijvoorbeeld geen middelen om promotiemateriaal te maken. Maar onze medewerkers hebben toen fenomenale zaken gerealiseerd. Die unieke mensencultuur van pragmatisch omspringen met weinig middelen, de creativiteit en innovatiekracht die automatisch ontstaat wanneer men niet over geld beschikt, blijft tot op vandaag onderdeel van onze bedrijfscultuur. Wie over geld noch middelen beschikt moet investeren in menselijke relaties. Dat is wat wij toen hebben gedaan.'

Vanwege de omvang van Nashuatec (de organisatie onder zijn hoede telt ondertussen een kleine 1.500 werknemers) en zijn internationale verantwoordelijkheden, is het direct contact met ‘zijn’ mensen de laatste jaren wat afgezwakt. Toen Nashuatec nog 250 mensen telde was dat wel even anders. Maar wat hij nog wel doet is iedereen groeten. Altijd en overal. En daar is ook een reden voor:

'Een aantal jaren geleden wandelde ik op de pier van Vlissingen. Uit de andere richting kwam één van onze werknemers aangemarcheerd. Omdat Nashuatec toen al een flink uit de kluiten gewassen bedrijf was geworden heb ik de jongen waarschijnlijk niet herkend, ik kon de man niet direct thuisbrengen. Hij was in gezelschap van zijn beide ouders. Hij had zijn mama en papa enthousiast verteld dat zijn grote baas eraan kwam. Toen we mekaar kruisten en ik blijkbaar geen enkele reactie had, hebben zijn ouders hem gezegd: 'Je moet niet belangrijk zijn in dat bedrijf, want die man kent je niet.'

Omdat deze gebeurtenis De Bosschere dermate choqueerde, wenst hij sinds dan altijd en overal aan iedereen een goeie dag. Mocht u het geluk hebben deze captain of industry op uw pad te kruisen, wees dan niet verbaasd wanneer de man u belangeloos en zonder aanleiding toch hartelijk groet. De Japanse hoffelijkheid ver voorbij.

De auteur is algemeen directeur van Express.be