Wat baat het een gouden galg te hebben als je eraan moet hangen? (Slot) |
|
De ondernemingen van vandaag zijn voortdurend aan verandering onderhevig, de
bedrijven moeten flexibel zijn, snel kunnen reageren. Van onze mensen verwachten
wij hetzelfde. Alleen, dit gaat in tegen de fundamentele menselijke behoefte aan
zekerheid. De belangrijkste eigenschappen die men vandaag nodig heeft om
succesvol te zijn, zijn veranderingsbereidheid en veranderingsbekwaamheid. Je
mag nog zo slim, zo bekwaam of zo mooi zijn. Zonder die flexibiliteit sta je
nergens. In een diensten economie zijn mensen op elkaar aangewezen om hun werk te kunnen doen. Hun belangrijkste taak is met elkaar communiceren en onderhandelen. Uit mijn onderzoek blijkt deze afhankelijkheid de grootste bron van stress is. Er is zeer weinig vertrouwen in elkaars kunnen, en rivaliteit blijkt een authentiekere gedragsvorm te zijn dan samenwerking. Heel wat mensen lijden hier onder, vooral in werkomgevingen met open bureauruimte. Aan het einde van de value chain bevindt zich de klant. Het is voor hem dat we het allemaal doen. Als je het woord klant in de mond neemt, kan je niks verkeerds doen. De klant betaalt immers ons salaris. In feite gaat het hier om een economie van de inspanning: een bestaande klant tevreden houden kost vijf keer minder dan een nieuwe te moeten gaan zoeken. Nu, klantgerichtheid, en ik weet dat ik hier heel wat collega’s mee voor het hoofd ga stoten, is iets heel tegennatuurlijks. Ik verklaar mij nader. De mens is in eerste instantie gericht op zichzelf, hij handelt uit eigenbelang. Om dat eigenbelang te realiseren heeft hij anderen nodig. Een bedrijf functioneert op identieke wijze: een bedrijf is heel sterk op zichzelf, op zijn eigen structuur, zijn interne politiek, zijn eigen producten en diensten gericht. Om zijn doelstelling, het maken van winst, te realiseren heeft het bedrijf klanten nodig, afzetmarkten. Klanten zijn er om uitgemolken te worden. Bedrijven meten hun succes in werkelijkheid aan groeipercentages, aan marktaandelen, aan winstmarges, aan de beurswaarde van het aandeel, en aan de dividenden die ze aan hun aandeelhouders uitkeren. Klantgerichtheid is een listig emotioneel en moralistisch schaamlapje om alle neuzen in dezelfde richting te krijgen, het is een handigheidje om interne spanningen te neutraliseren en een externe mobilisatie te bewerkstelligen. Telkens wanneer ik een manager hoor over zijn liefde voor zijn klanten, of wanneer ik uitdrukkingen als customer satisfaction en passion for customer loyalty hoor, vraag ik mij onwillekeurig af hoe slecht het met dat bedrijf gaat. Nogmaals, ik weet dat ik mij hier niet populair mee maak, maar iemand moet het aandurven om even tegen de heilige huisjes aan te schoppen. Het heeft mijn management consulting praktijk geen windeieren gelegd. Je staat ervan versteld hoe graag managers uitgescholden worden. Hetzelfde geldt voor die twee andere heilige huisjes en schaamlapjes: kwaliteit en teamwork. Onbestaande. Loze slogans. Om identiek dezelfde reden: eigenbelang. Een laagje vernis dat zo verwijderd is, een doekje voor het bloeden. De mobiliserende kracht moet je niet onderschatten. Het is een vaandel waar men zich achter kan scharen; het heeft zelfs voordelen, minder rework en risk sharing. Maar als puntje bij paaltje komt, zijn we allemaal alleen, en rotzooien we maar wat aan Tenslotte worden we allemaal geconfronteerd met het dilemma tussen vrijheid en vrije tijd. Ons leven wordt georganiseerd door ons werk; De indeling van onze tijd wordt bepaald door onze werkomstandigheden: onze dagindeling en onze weekendindeling staan in het licht van de eisen van het werk. Het bestaan van een professional wordt volledig ingekaderd door zijn professionele activiteiten. Daarbinnen is ruimte voorzien voor rust, voor ontlading, heroplading. Iedereen wordt wel eens bevangen door het verlangen om de boel te laten en er eens volledig uit te stappen. Wie droomt niet van een sabbatical leave, echter zonder zijn bruggen te verbranden en met inbegrip van het warmhouden van zijn stoel. Anderen daarentegen nemen een veel radicalere beslissing, ze beseffen dat er geen tussenweg is als men zijn vrijheid volledig wil opeisen, de breuk waar men op aanstuurt is totaal en onherroepelijk. Dit is de ultieme vrijheid: de vrijheid om je vrijheid, om je leven zelf helemaal in handen te nemen. Weinigen maken echt gebruik van dat privilege, de meesten onder ons contenteren zich met vrije tijd in plaats van vrijheid. De ondernemingen doen er ook alles aan om hun werknemers in gouden handboeien te klinken. Merkwaardig genoeg blijken vakantie en vrije tijd geen soelaas te bieden. Onze mensen zijn vaak blij dat de vakantie afgelopen is. Ze zijn uitgelaten dat ze weer aan het werk mogen. Ik heb wel eens gelezen dat vakantie nog meer stress veroorzaakt dan de normale werksituatie. Het is bovendien veel gevaarlijker: de ongelukken, de voedselvergiftigingen, de overvallen, de lawines en valpartijen komen niet voor op de werkvloer. Mensen komen in andere, vreemde situaties terecht die ze niet beheersen. Ze hebben veel geld uitgegeven, lang uitgekeken naar hun jaarlijkse vakantie en ze zijn vastbesloten om voor het volle pond te genieten van al die heerlijke dingen die hun het ganse jaar ontzegd zijn: zon, zee, strand, gezonde lucht, ruimte, mooie natuur, tijd om met de kinderen door te brengen. Nu, stel dat het hotel tegenvalt, stel dat je een stevige diarree oploopt, stel dat je op een Franse camping met lawaaierige Hollanders, opdringerige Italianen, arrogante Duitsers en onhygiënische Turken terechtkomt, waar de ganse nacht door keiharde discomuziek gedraaid wordt. Je raakt bovendien geïrriteerd door zwarten die het strand afzeulen met hun koopwaar, er is trouwens nauwelijks plaats op dat strand, en de oneetbare pizza’s zijn veel te duur. Het is allemaal een grote afzetterij, en ze zouden veel minder toeristen moeten toelaten. Hoe vaak horen we deze verzuchtingen niet, hoe vaak vervallen we zelf niet in dit malcontente gezeur. De mensen zijn slecht voorbereid om op verlof te vertrekken, ze hebben tot het allerlaatste moment keihard gewerkt, en ze hebben minstens een week nodig om te bekomen van de werkdruk. En dan slaat de melancholie toe. De vervelende vragen dringen zich op: Wat doe ik hier in godsnaam op dit zonovergoten strand? Wat moet ik met dat mens dat voor mijn vrouw doorgaat; wat hebben wij elkaar nog te vertellen? De kinderen en hun gejengel werken om mijn zenuwen, zijn die ondertussen al zo groot geworden? En waarom moet ik godverdomme altijd die luchtmatrassen opblazen? Ik wil hier weg, ik wil iets om handen, ik wil werken!Holiday blues, noemen de Engelse arbeidspsychologen dit verschijnsel. Aangezien ons leven en de kwaliteit van ons leven dermate sterk beïnvloed worden door ons werk, moet dat werk optimale satisfactie geven. Die optimale satisfactie wordt niet alleen bepaald door het salaris, de auto en de opties. De hoogste werknemersbevrediging, we hebben het al gezien, Maslov heeft er zijn piramide op gebouwd, wordt gerealiseerd door persoonlijke ontwikkeling. Ik wil hier dan ook pleiten voor een facilitair management. Het is de taak van de managers om de werkomstandigheden zo te creëren dat de werknemers hun werk optimaal kunnen uitvoeren en dat ze gemotiveerd blijven door hun de mogelijkheid te bieden om te groeien in hun taak, te groeien in hun verantwoordelijkheden en te groeien in hun mogelijkheden. Vandaar het enorme belang van coaching en opleiding. Hier ligt de toegevoegde waarde van het management, hier spreken we over het Pygmalion-effect. Pygmalion was een Cypriotische beeldhouwer uit de Griekse mythologie. Uit wit ivoor creëerde hij een prachtig beeld, dat hij dermate sterk beminde dat het een vrouw van vlees en bloed werd, Galatea. Later duikt dit thema ook op in het gelijknamige toneelstuk Pygmalion van George Bernard Shaw en in de populaire musical My Fair Lady. De moraal van het verhaal: door eigen inspanning en pure wilskracht kan iemand een ander mens transformeren. J. Sterling Livingston, professor aan de Havard Business School, meent dat chefs, managers en executives op alle niveaus van een organisatie ook de rol van Pygmalion kunnen spelen. Wij baseren dit geloof op onderzoeken die erop wijzen dat verwachtingen die managers hebben van hun ondergeschikten en de wijze waarop ze hen behandelen, voor een groot deel de prestaties van hun medewerkers bepalen. Een unieke eigenschap van betere managers is het vermogen hoge verwachtingen te wekken waaraan hun medewerkers voldoen. Medewerkers blijken in de meeste gevallen datgene te doen waarvan zij menen dat hun baas dat van hen verlangt. Mensen hebben aandacht nodig. Het is aan de managers om die te geven. In ruil krijgen ze de resultaten die ze verwachten. Of, zoals Harry Truman ooit zei, leiderschap is de kunst om mensen te laten doen wat ze niet willen, en ze dat leuk te laten vinden. Als ik het bovenstaande verhaal herlees, ben ik zelf verwonderd over de ontmoedigde, zelfs moedeloze toon ervan. Het is nochtans een positieve boodschap: iedereen kan zichzelf overstijgen, zijn collega’s trotseren, zijn baas de loef afsteken, de beperkingen die het systeem oplegt, te slim af zijn, en zijn leven in eigen hand nemen. Daar ligt de uitdaging. Dit is een pre-publicatie van een boek dat in februari verschijnt bij De Cavalerie: 'Wat baat het een gouden galg te hebben als je er aan moet hangen.' Een opstel over leven en werk van auteur Jan Flamend. Deel 1 en deel 2 van de pre-publicatie verschenen eerder op deze site. |
| Share |
-
Over incompetentie
- 1420x gelezen
- 20 mei 2012
Er zijn incompetente mensen en er zijn mensen die door en door onbekwaam zijn. Die laatste hebben, naargelang het ingenomen standpunt, het grote voor- of nadeel dat zij de hallucinerende diepte van hun eigen incompetentie nooit zullen beseffen...Lees meer -
Waarom ik een haat-liefdeverhouding met Vlaanderen heb
- 1527x gelezen
- 07 mei 2012
Zelfs als de Franstaligen de Vlamingen zwaar beledigen of zelfs aan haatzaaierij doen kijkt de Vlaming liever de andere kant op. Of erger nog: ze beginnen op hun eigen boodschapper te schieten die het lef had om daar publiekelijk zijn verontwaardiging over kenbaar te maken...Lees meer -
België in rep en roer na ongewenste intimiteiten, maar hoe zit dat in Nederland?
- 1101x gelezen
- 02 mei 2012
Wat me destijds ook opviel, was dat er los van het man/vrouw-aspect anders met de hiërarchie werd omgegaan. In België is de baas nog echt een baas, terwijl er in Nederland veel minder machtsafstand binnen de arbeidsrelatie bestaat. De Belgische ondernemingscultuur wordt veel meer dan de Nederlandse gedomineerd door strikte machtsverhoudingen, terwijl de Nederlander zijn baas vooral als medeteamlid ziet.Lees meer -
Wat doen managers anders dan praten?
- 30 apr 2012
Nooit stonden ons meer communicatie-instrumenten ter beschikking, en nooit werd er slechter gecommuniceerd. We hebben allemaal e-mail, gsm, voicemail, conference calls en dies meer. En toch begrijpen we elkaar niet. Enkele weken geleden belde een Nederlandse consulent, specialist in business development en commercial engineering, mij met de vraag of hij 'even een accountcase tegen mij aan kon houden'. Mijn reactie was ongetwijfeld heel dom, maar wel oprecht: 'Wablieft?'Lees meer -
Geluk op het werk
- 1641x gelezen
- 16 apr 12
-
Is het Bekaert-management niet dringend aanve...
- 1359x gelezen
- 09 apr 12
-
Het gemiddeld Vlaamse huisgezin isoleert met...
- 06 apr 12
-
Succesvolle bedrijven investeren in tevreden...
- 1282x gelezen
- 23 mrt 12
-
Verkeersveiligheid draait vooral om politieke...
- 13 mrt 12
| Ageas (AGS) | 3.01 % |
| Delhaize Groep (DELB) | 1.58 % |
| Telenet Group Holding (TNET1) | 1.55 % |
| Cofinimmo (COFB) | 1.03 % |
| Colruyt (COLR) | 0.89 % |
| Mobistar (MOBB) | -3.42 % |
| Elia (ELI8) | -2.75 % |
| Solvay (SOLB) | -1.87 % |
| Belgacom (BELG) | -0.70 % |
| Bekaert (BEKB) | -0.66 % |
25/05/2012 17:35
