Wat straks? De krant als wc-madam?

dinsdag 16 okt 2007door Frank Depreitere Er is hier toch iets bijzonder aan de hand. ‘De Morgen verkoopt tijdens het weekend een dubbele oplage omdat er een cd bij gestopt is van een zangeres. We citeren uit cyberpers: “De Morgen zag zaterdag de oplage van zijn weekendkrant stijgen naar 180.000 exemplaren. Normaal telt de weekendeditie van De Morgen 95.000 exemplaren. Dat heeft alles te maken met het gratis en in primeur aanbieden van de cd 'Shine' van Sarah Bettens bij de krant.” Voor het eerst krijgt men de indruk dat een krant gekocht wordt – niet in de eerste plaats voor de krant – maar omdat de consument het promotieproduct belangrijker vindt dan de inhoud.

Je kunt je als uitgever dan wel afvragen of het cadeau niet een belangrijker gegeven wordt in je klantenbinding dan je krantenproduct zelf. De omgekeerde wereld: de krant als shelf wobbler voor het cadeau. Zolang de verkoop gekoppeld wordt aan de uitstraling van intellectuele producten zoals muziek op cd, boeken, en dergelijke, is dit niet erg voor de consument. Dit soort ‘industrie’ heeft het moeilijk – en je kunt dit ook maatschappelijk-cultureel goed verantwoorden.

Maar daar liggen ook de grenzen. Anders wordt het als je de krant zou kopen omdat je dan een datastick of een leuke fotohouder cadeau krijgt. Als je die grens verlegt, kan je een hele commerce met de krant mee verkopen en wordt de krant enkel nog het distributiepunt. Zolang je daar niets extra hoeft bovenop te betalen, heb je nog maar één grens verlegd.

Als je extra moet betalen voor het merchandisingproduct, heb je een tweede grens verlegd. De krant of het magazine als shelf wobbler voor de verkoop van het product. Ik heb me al een paar keer geërgerd aan de Humo’s die in twee versies bij de krantenboer liggen: de ene mét en de andere zonder promo-cd (ook maatschappelijk-cultureel goed te verantwoorden). Omdat ze vaak als eerste de deur uit zijn, krijg ik als consument dikwijls niet eens de keuze om de Humo te kopen zonder het merchandisingproduct dat in de blister steekt. Ik ben dan dus verplicht de meerprijs voor het merchandisingproduct te betalen om toch de Humo te kunnen lezen. Wel, dit heeft me er al menig keer van doen afzien om dat magazine te kopen omdat de meerprijs buiten verhouding is. En dan moet je weten dat ik dat blad reeds lees sinds 1980… Deze grens overschrijd ik niet meer.

Eigenlijk verbaast me een dergelijke ontwikkeling niet eens zo . De klassieke media moeten opboksen tegen de cybermedia. Informatie is niet meer het geprivilegieerde domein van de klassieke media. Ze moeten optornen tegen het Internet, waar met Web 2.0 heel wat te beleven valt – ook, in mijn geval – niet in het minst inzake allerhande informatieve nieuwsbrieven. Wat de klassieke media nog kunnen uitspelen dat de cybermedia niet of te weinig hebben, is hun historische reputatie en hun (relatieve) onkreukbaarheid. Deze asset zijn de klassieke uitgevers nu te gelde aan het maken door merchandising. Een overdreven merchandising van het papieren product wijst erop dat de uitgevers het nakende (m.i. nog één generatie) verval van de almacht van het klassieke product heeft erkend. Alvorens wil het zichzelf nog snel tweevoudig opbrengen.

Wij werden in de communicatieschool opgeleid met slagzinnen als ‘le journal est un monsieur’. Hopelijk wordt de krant niet te snel een wc-madam of een gezelschapsdame van de marketing – alvorens ze in cyberspace haar echte rol kan terug vinden.

Gebaseerd op:Express.be

1258