Zij die alles willen doen tegen eender welke prijs

Mensen zullen moeten gaan beseffen dat wij, met onze verworven rechten, zullen moeten opboksen tegen mensen die niks hebben, en die bereid zijn zowat alles te doen tegen ongeveer eender welke prijs. Toch stel ik vast dat de onderhandelingen met de vakbonden niet steeds constructief verlopen. Initiatieven als het Generatiepact worden al te gemakkelijk gedwarsboomd. Ik begrijp niet dat de jonge generaties bereid waren te gaan staken voor het Generatiepact. Zij zijn het die alles zullen moeten betalen en er nog niet aan zullen moeten denken met brugpensioen te gaan. De problemen rond het CPE in Frankrijk, ik heb daar echt problemen mee ( verwijst naar situatie in Frankrijk vorig jaar toen de Franse regering een hervormd banenplan – CPE staat voor Contrat de Première Embauche- voor de jeugd, na dagen van straatprotesten en rellen, opnieuw moest intrekken). Misschien heeft De Villepin deze materie niet goed gecommuniceerd, maar wat wil men bereiken met het CPE? Jonge mensen sneller aan het werk te krijgen en iets meer flexibiliteit inpassen in de ontslagprocedure voor het bedrijf. Vaak zie ik jongeren die denken dat ze er al staan en al rechten hebben enkel omdat ze de universiteit hebben afgemaakt.  Waarom zou men een valabele, jonge kracht die uitstekend presteert op straat zetten? Waarom zouden we jongeren dezelfde rechten geven als iemand die al 40 jaar werkt? Ik weet het niet. Er loopt iets grondig fout in onze maatschappij, al ervaar ik telkens opnieuw dat wanneer je jonge mensen voor een duidelijk omschreven, valabel project kan scharen, ze allen bereid zijn om tot het uiterste te gaan.

Kijk naar de VS. Ik ben zeker geen voorstander van hun sociaal model. Maar waarom komen ze steeds weer makkelijk uit moeilijke economische situaties. Ze laten mensen afvloeien op een flexibele manier. Bedrijven kunnen hun koopkracht behouden. Wij in Europa doen dat niet, met als gevolg dat enorm veel bedrijven er het loodje bij moeten neerleggen omdat ze niet in staat zijn om aan hun sociale verplichtingen te voldoen. De noodzaak aan een flexibele arbeidsmarkt in een globale omgeving is onvermijdelijk.

We mogen ook niet vergeten dat bepaalde luxemerken hun producten laten produceren in lageloonlanden om ze dan te verkopen aan woekerwinsten in onze markt. Het in stand houden van een industrie heeft daar nog weinig mee te maken. Ik zeg niet dat er geen industrieën verplicht zijn om te vertrekken –die zijn er zeker-, maar toch zijn er ook nog voldoende bedrijven die nog een Europees loon zouden kunnen betalen. Doch dan zien ze die enorme opportuniteit om hun winstgevendheid te verhogen door te delokaliseren. Waar blijft hier ons sociaal engagement tegenover de Europese burger? Elke Europese bedrijfsleider heeft de plicht twee maal na te denken vooraleer hij gaat delokaliseren, maar gebeurt dat wel?

Ik kijk op naar mensen als de familie Janssen (UCB). Zo heeft de divisie specialiteiten van UCB in Drogenbos het moeilijk gehad van in 1968 tot in 1983. 15 jaar is die familie dat blijven ondersteunen. 300 mensen tewerkstellen in een fabriek die verlies maakt. Wie doet dat vandaag nog? Uiteindelijk zijn ze beloond geworden. Ze hadden de goede technologie. Vandaag is niemand nog bereid pakweg 18 maanden een verlieslatend bedrijf te ondersteunen. Ondanks alle zogenaamde sociale engagementen tegenover de Europese burger.

Pol Vanderhaeghen is sinds 2003 CEO van Taminco, de voormalige methylamine- en derivatenafdeling van de Belgische farmagroep UCB.

Deze passage komt uit 'Getuigenissen omtrent 20 jaar Leiderschap', het boek van Dominique Dewitte (Express.be) & Alain Renier (Top Management). Het boek bevat 30 interviews met Belgische CEO's en meer dan 400 afzonderlijk verzamelde quotes over managementgerelateerde onderwerpen. Klik hier om het boek te bestellen (€ 25).