Zilveruitje

"Zouden we dit jaar wel gaan?" had ze zich afgevraagd. Vorig jaar was het bijna faliekant afgelopen. Het feest van 2009 lag Assepoester nog heel vers in het geheugen. Alleen de locatie al bleek toen een ramp. Een kade, ergens in een containerhaven, helemaal niet geschikt voor pompoenen. Maar het eventbureau en vooral de Koning wilden iets origineels. Geen balzaal. Alle genodigden vloekten zich er naartoe. Geen GPS die de naam van een kade kan onthouden, geen wegwijzer die zo wijs was dat hij de plezierboot wist aan te wijzen waar het bacchanaal feest zou plaats vinden. De vakkundig aangebrachte kartonnen pijltjes hadden geen ervaring met de gure regen die die avond voor de nodige verfrissing zou zorgen.

Maar goed, daar zat ze dan toch maar weer, tussen haar twee zussen in. Ze hadden zich dit keer wijselijk aan de rand van een rij stoelen gezet, zodat ze ongemerkt konden wegglippen als het echt te erg werd. En het werd erg. De Koning begon zijn toespraak. Een feest is pas echt een feest als het begint met een toespraak. Hoe dit jaar de boeren iets minder geproduceerd hadden. Veel te veel regen – de avond bewees het – waardoor de gewassen al verdronken voordat ze konden opschieten. Maar hoe hij bleef geloven in het nieuwe gewest waar hij onlangs in had geïnvesteerd. Tien slides had hij nodig om zijn eerste punt toe te lichten. Er waren vijf punten. Op de eerste rij zaten de zeven dwergen en Assepoester zag dat dit keer niet alleen Dommel zat te slapen. Enkel Sneeuwwitje zat keurig rechtop, zoals haar voorbeeldigheid betaamde. Assepoester had het niet zo begrepen op haar o zo perfecte nicht. Nochtans, ooit waren ze de beste vriendinnen. Maar de carrières hadden beide uit elkaar gedreven. Na die lange periode van tijdskrediet was Sneeuwwitje dezelfde niet meer.

Na de Koning kwam nog de Kikkerprins, als extern spreker. Stond hij daar te kwaken over zijn recent verworven bekendheid in de pers en wat er hem het afgelopen jaar overkomen was. En vooral, welke lessen niet hij, maar vooral alle toehoorders hieruit moesten trekken. Niemand was echt geïnteresseerd in wat er gebeurd was in de moerassen van New Orleans. Dat het vooruit mocht gaan, zat de Gelaarsde Kat te denken terwijl hij zijn blackberry nog eens consulteerde. Naast hem zat Hans en die deed hetzelfde. Grietje gaf hem een por. De halve zaal zat te teksten. De andere halve zaal had geen blackberry.

Na twee uur gijzeling op een stoel kwamen eindelijk de verlossende woorden, "Tot slot had ik graag..." hoorde Assepoester. Het was het signaal om terug rechtop te gaan zitten. De zaal veerde op. Het slotwoord bestond helaas nog altijd uit veel te veel woorden. Waar was de tijd dat een simpel "toen kwam er een varkentje..." werd gezegd. Nu moest God en klein pierke nog bedankt worden, vanop een papiertje en niet vanuit de grond van zijn hart. Maar een papiertje vergat niemand en een hart soms wel.

Na de toespraken kwam het eten. Minuscule volledige maaltijden als was het een culinaire bonsaiwedstrijd. Vanop te kleine bordjes of in te diepe glazen, probeerde iedereen al staande zijn vaardigheid tot het vangen van een scampi, champignon of een heus stukje kabeljauw te demonstreren. Tomatensaus spetterde op witte hemden, een zilveruitje verdween in het decolleté van Vrouw Holle. Sedert enkele jaren had de Koning tafels en stoelen verboden op feestjes. De oorsprong van dat geniale idee was iedereen vergeten.

Muziek verving de maaltijd. De Bremer Stadsmuzikanten zetten het dansfeest in. Gesprekken werden door trommels en trompetten uitééngereten en hoewel niemand nog begreep wat de andere zei, bleef iedereen beleefd knikken en soms zelfs lachen als bleek dat een zin in een onbekend hoogtepunt eindigde. Het was een vreemd schouwspel dat bij elk feest opnieuw voorkwam. Doornroosje begon als eerste te dansen. Zoals altijd had ze er te veel zin in hetgeen haar vrouwelijke collega's ergerde. Al gauw stond een schare prinsen om haar heen te huppelen. Selectieve teambuilding met beperkte duurzaamheid.

Assepoester schudde het hoofd en ging de trap af. Voor haar liep Vrouw Holle. Die hield het ook voor bekeken. Haar tred was echter zo energiek dat haar borsten de greep op het zilveruitje verloren. Het uitje viel op een trede. Assepoester gleed uit en verloor daardoor haar schoentje.

Wat de voordelen kunnen zijn van een walking dinner.