België na Opel Antwerpen: graag vijf minuten politieke moed

In een geglobaliseerde wereld waar multinationale ondernemingen de dienst uitmaken, is een kleine en politiek weinig voorstellende regio als Vlaanderen de perfecte locatie om de hakbijl boven te halen, schrijft Yves Desmet in De Morgen. Dat die hakbijl er moest komen vanwege de kortzichtige bedrijfspolitiek van GM en de overcapaciteit klopt, maar dat de keuze juist op Antwerpen viel heeft niet noodzakelijk met economische afwegingen te maken: Antwerpen is niet duurder of minder productief dan andere Europese vestigingen van het concern.

‘De sluiting van Opel Antwerpen is een signaal te meer dat onze industriepolitiek onder hoge druk staat', schrijft Bart Sturtewagen in De Standaard. ‘Het gaat heus niet alleen om loonkosten of belastingdruk, al zijn dat belangrijke parameters. De grote vraag is: hoe ver staan we met de voorbereiding van een toekomst die niet gebaseerd is op massale assemblage van klassieke auto's? Want we moeten ernstig zijn: de gloriejaren van die sector komen nooit meer terug.'

‘Onze overheden hebben een extreem belangrijke taak: zonder dralen inzetten op jobs met toekomst. Daar slagen ze maar niet in. Waarom niet? Omdat geen enkele politicus wiens succes afhankelijk is van de stemmen van het volk, de indruk wil geven dat hij niet alles uit de kast gehaald heeft om massa-ontslagen te voorkomen', schrijft Piet Huylenbroeck in De Tijd.?(...) ‘Het is hoog tijd dat onze overheden hun beleid afstemmen op de premisse dat ‘creatieve destructie' (het afsterven van oude jobs ten voordele van nieuwe) onvermijdelijk is.?Hun ambities zouden dan zo ver moeten reiken dat voor die tienduizenden jobs die jaarlijks in ons land sneuvelen, er evenveel elders in ons land worden gecreëerd.'

‘Het is nu eindelijk officieel', schrijft Dirk De Wilde, in diezelfde krant (betaalde toegang). ‘Wat iedereen al jaren wist en niemand kon verhelpen, is over enkele maanden een feit. Opel Antwerpen sluit. Als alle terechte en onterechte emoties omtrent de meest gemediatiseerde bedrijfssluiting sinds jaren zijn gaan liggen, moet iedereen in België zich eens buigen over wat echt de grootste schande is in België sinds meerdere jaren: de totale afwezigheid van enig sociaal economisch beleid.' De Wilde pleit voor ‘vijf minuten politieke moed' en de dringende nood aan een paar grote politieke beslissingen, waaronder:

• Schaf de pensioenleeftijd af
• Beperk de werkloosheidsduur in de tijd
• Franstaligen, do-it-yourself
• Investeer in onderzoek en ontwikkeling
• Slank de overheid af
• Verlaag de belastingen

'Indien de crisis vandaag vooral Vlaanderen treft, is dat simpelweg omdat de vorige  crisis, dertig, veertig jaar geleden, de Waalse industrie reeds had weggevaagd', schrijft Martine Maelschalk in L'Echo.  'Maar is dat een reden om in dezelfde fouten te hervallen? De sluiting van Renault Vilvoorde meer dan tien jaar geleden was een alarmsignaal waarmee geen rekening is gehouden. Het was makkelijker om het Franse protectionisme met de vinger te wijzen. Maar het gebrek aan een visie voor de toekomst was manifest aanwezig. Bij de top van Opel, die geen opvolger voor de Astra vond en bij de regionale overheden, die al lang wisten dat GM geen project had voor de Belgische vestiging. Regeren is ook vooruitkijken.'

De oorzaak moet niet gezocht worden in een nationalistische reflex van de Duitsers, maar in het feit dat België het duurste land voor productie van de industrie is, schrijft Geert Noels op zijn blog Econoshock.be. In 2007 waren enkel de Noorse loonkosten in de industrie hoger dan bij ons, wat alles te maken heeft met het sterke overwicht van de eigen olieindustrie in dat land. ‘We moeten de waarheid dus onder ogen zien: België is het duurste land voor productie van de industrie. Ofwel verbeteren we dat, ofwel gaan we nog jarenlang Calimero spelen bij elke nieuwe sluiting,' besluit Noels.