China’s honger naar grondstoffen is onstilbaar

Hoewel China slechts een vijfde van de wereldbevolking huisvest, consumeert het land meer dan de helft van ’s werelds varkensvlees. Ook de helft van de globale cementproductie, een derde van de staalproductie en meer dan een kwart van de wereldaluminiumproductie gaan naar China. Het land geeft vandaag 35 maal zoveel uit aan de invoer van sojabonen en ruwe olie als in 1999, en 23 maal zoveel aan de invoer van koper. China heeft sinds 2000 meer dan viervijfde van de globale productieverhoging van koper geïmporteerd.

En China wordt nog gulziger. Hoewel het olieverbruik in het Westen afneemt, is er vanuit China een groeiende vraag.  Het Internationale Energieagentschap verwacht tegen 2030 een verdriedubbeling van de Chinese invoer van olie. De Chinese vraag naar grondstoffen groeit dermate snel dat begrippen als ‘een stierenmarkt’ of ‘cyclische expansie’ de lading niet meer dekken. Bankiers hebben nu een nieuw begrip uitgevonden: ‘de supercyclus’.

Maar China’s honger voor natuurlijke grondstoffen creëert ook talloze problemen. Het importeert al deze grondstoffen niet enkel vanwege de snelle economische groei, maar ook omdat die groei vooral geconcentreerd is in industriën die grote hoeveelheden grondstoffen verbruiken. Zo verbruikt de Chinese staalindustrie 16% van de in het land opgewekte elektriciteit, vergeleken met 10% voor alle Chinese gezinnen samen. Omdat het gros van de energie uit steenkool wordt gegenereerd, legt de daarmee gepaard gaande milieuverontreiniging een enorme hypotheek op de samenleving. Elk jaar worden miljoenen mensen ziek en sterven honderdduizenden een premature dood. De kosten van deze vervuiling lopen ondertussen al op tot 10% van het BNP.

[Bron: The Economist]