'Chinese intelligentsia koos Toscaanse stad als uitvalsbasis voor bezetting van Europa'

De voorbije vijftien jaar hebben 40.000 Chinezen zich gehuisvest in het Toscaanse stadje Prato, waar in totaal 188.000 mensen wonen. De stad is al sinds de middeleeuwen bekend voor zijn wol- en textielindustrie, waar vaklui dure merken produceren. Prato maakt vandaag 27% van alle Italiaanse textielproducten.

Doch het Italiaanse model staat onder druk, nu Chinezen een nieuwe, goedkopere werkmethode hebben geïntroduceerd. Die Chinezen werken in het geheim ook voor de Italiaanse luxe-industrie, zoals in Slaves of Luxury, een Italiaanse televisiedocumentaire uit 2007, wordt onthuld. Dat is een gevolg van een weinig duidelijke Italiaanse wet die buitenlanders toelaat het etiket ‘Made in Italy’ in kledij aan te brengen wanneer een gedeelte van de productie in Italië gebeurt. Maar hoeveel procent dat moet zijn, is niet echt duidelijk.

Prato telt ondertussen 5.000 bedrijven die eigendom zijn van Chinezen, waarvan er 4.000 in de textielsector actief zijn. In 2008 was één op elke vier inwoners in de stad een Chinees, een Europees record. De relatie tussen de Chinezen en de lokale bevolking zorgt sinds dan voor steeds meer spanningen: de Italianen zeggen dat de Chinezen hun werk afpakken, de Chinezen zeggen het mikpunt te zijn van racisme en discriminatie. De voorbije drie jaar zijn politieraids in deze Chinese bedrijven dagelijkse kost geworden.

De verwijten van de lokale werkgevers klinken bekend: ‘De Chinezen gebruiken illegale werkkrachten, ontduiken belastingen en buiten hun werkvolk uit. Het geld dat deze arbeiders in Italië verdienen, wordt dan onmiddellijk naar China getransfereerd, waardoor de lokale economie er geen stuiver aan overhoudt.'

“De Chinese intelligentsia koos Prato als uitvalsbasis voor de bezetting van Europa,” zegt Riccardo Mazzoni, de lokale verkozene van Silvio Berlusconi’s Popolo della Libertà in Bloomberg Business Week. ’20 jaar lang hebben de lokale machtshebbers toegekeken hoe de Chinese gemeenschap als een vampier het geld uit Prato zoog  en het naar China stuurt.' Hij wil een verbod op geldtransfers tussen Prato en China afdwingen bij bedrijven als Western Union.

Een woordvoeder van het Chinese Consulaat in Firenze doet de Italiaanse claim af als nonsens. ‘Het toenemende aantal Chinese immigranten in Prato is een gevolg van de globalisering. Ook zij willen hun ‘Europese droom’ realiseren.’

Of is het eerder een Europese nachtmerrie? Want van de 40.000 Chinese immigranten in Prato hebben de helft geen papieren. Ze werken 12 uur per dag voor 500 euro per maand; leven met zestig in een huis waarin één badkamer en één keuken is. Het weinige geld dat ze overhouden kunnen ze pas naar hun familie in China beginnen terug te sturen eens ze 8.000 euro hebben afbetaald aan de organisatie die de reis voor hen regelde.

Toch zijn er ook successtories. Marco Wang bijvoorbeeld die begin negentiger jaren van vorige eeuw naar Firenze kwam en  twee decennia later een restaurant en een textielfabriek bezit in Prato. Hij heeft de Italiaanse levensstijl tot de zijne gemaakt, met lange middaglunches en lange vakanties. Hij bezit een villa in de Toscaanse bergen, rijdt met een Mercedes en zijn twee zonen studeren straks aan de universiteit.

“Vele Italianen zeggen dat wij hun werk afpakken. Maar mochten de Chinezen kunnen zeggen wat ze denken dan zouden ze zeggen dat Italianen gewoon niet meer willen werken. Wanneer Chinezen een kans zien, grijpen ze die’.