CWF 2008 - Chris Anderson: 'Er bestaat wel degelijk iets als 'a free lunch''

Chris Anderson, de hoofdredacteur van Wired Magazine en auteur van de bestseller ‘The Long Tail', mocht gisteren het tweedaagse Creativity World Forum 2008 afsluiten in de Antwerpse Lotto Arena. Anderson brengt midden 2009 een nieuw boek op de markt onder de titel ‘Free', waarin hij uitlegt hoe bedrijven vandaag grof geld kunnen verdienen aan het gratis weggeven van producten. Uiteraard zal ook dat boek gratis worden verdeeld.

Anderson weerlegt de wereldberoemde quote van de onlangs overleden Amerikaanse Nobelprijswinnaar en econoom Milton Freedman. Die beweerde dat ‘There is no such thing as a free lunch', maar volgens Anderson zat Friedman er op tenminste twee vlakken naast. Gratis betekent niet altijd ‘voor niets'. Soms is het een derde partij die de rekening betaalt, zoals de talloze websites op het internet die van reclame leven terwijl de bezoeker geen factuur krijgt voorgeschoteld. Verder wordt de kostprijs van digitale activiteit steeds geodkoper. Hij noemt het voorbeeld van Yahoo, dat zijn mailgebruikers onbeperkt breedbandcapaciteit ter beschikking stelt.

Opslag, processen, bandbreedte... het wordt alleen maar goedkoper. De marginale kost om zaken op het internet te produceren en te verdelen is ongeveer nul. Of je nu één bezoeker hebt of een miljoen, je kosten blijven ongeveer gelijk. Dat betekent dat je nu kan experimenteren door zaken gratis weg te geven in de hoop er andere zaken door te kunnen verkopen. Kijk maar naar Ning, een sociaal netwerk dat 95% gratis gebruikers heeft, maar 5% die graag voor extra diensten betalen. ‘Freemium', noemt Anderson deze formule. Bijkomend voordeel: die 5% die wel betalen zijn meestal ‘price insensitive', dwz. De prijs is voor hen van ondergeschikt belang omdat de waarde die ze ervoor in de plaats krijgen belangrijker is.

Dan is er de ‘gift economy', een model waarbij mensen bereid zijn gratis een bijdrage te leveren in ruil voor naamsbekendheid, reputatie en zelfexpressie. Wikipedia bijvoorbeeld, draait uitsluitend op dit soort vrijwilligers.

Uiteindelijk legt Andorsen de link naar het gamen en komt hij met 5 redenen waarom mensen wél bereid zullen zijn om voor producten te betalen:

1. om tijd te besparen
2. om risico's te verminderen
3. voor zaken waarvan ze houden
4. voor status
5. wanneer je ze verplicht, omdat ze niet meer zonder je product kunnen

Op een vraag uit het publiek of het einde van de printmedia in zicht is, komt Anderson - die zelf een magazine uitgeeft- met een interessante analyse:

‘Kranten zullen verdwijnen, ik denk niet dat mijn kinderen (Anderson is 47) nog kranten zullen lezen. Papieren kranten hebben geen toekomst; ze zijn minstens 18 uur te laat en laten inkt na op je vingers. Weekbladen krijgen het moeilijk, omdat ze vaak door de actualiteit worden ingehaald. Maandbladen blijven bestaan, omdat ze lange artikels kunnen brengen en vooral een visuele taak hebben te vervullen (foto's, design). Boeken blijven sowieso bestaan omdat het emotionele producten zijn. Niemand leest Harry Potter op zijn computer uit.'