De eurocrisis in zes vragen en antwoorden

De Financial Times publiceert een interessant vraag- en antwoordartikel omtrent de eurocrisis:

1. Zou de Griekse stemming van eind vorige maand de financiële markten niet kalmeren?
De Griekse stemming nam de Europese twijfel weg over de toezegging om onmiddellijk 12 miljard euro in Griekenland te pompen, een bedrag dat het land toeliet het onmiddellijke faillissement te vermijden. Over een tweede betaling van 115 miljard euro -die Griekenland tot midden 2014 uit de gevarenzone houdt- is nog altijd geen akkoord.

2. Waarom komt dat akkoord er niet?
Een groep schuldeisers onder leiding van Duitsland wil dat ook privé-obligatiehouders een deel van de kost van de Griekse reddingsoperatie dragen. Maar omdat zo'n akkoord onrechtstreeks een (technisch) faillissement inhoudt, vrezen de markten dat het een precedent in de eurozone zou scheppen. Vandaar dat de rente die Italië en Spanje moeten betalen om geld op de markten te lenen almaar stijgt. Duitsland en de grote banken proberen nu een andere oplossing te vinden, waarschijnlijk gebaseerd op uitstel van betaling.

3. Betekent een akkoord dat alle problemen opgelost zijn?
Dat is wat de Europese politici dachten, maar omdat de kredietbeoordelaars (Moody's, Standard & Poor's, Fitch Ratings) nu hebben beslist dat zo'n akkoord een 'selective default' voor Griekenland inhoudt, willen de Duitsers de privé-obligatiehouders vragen om hun bestaande staatspapier om te ruilen tegen papier met een vervaldatum die later in de toekomst is gesitueerd. Indien de kredietbeoordelaars zo'n transactie toch als een default beschouwen, zal de privé zo toch een groter deel van de kost dragen.

4. Is het standpunt van de kredietbeoordelaars belangrijk?
De Europese leiders zijn wat dat betreft verdeeld. Het Duitse kamp denkt dat zo'n 'selective default' kort van duur zal zijn en dat de kans klein is dat het de kosten die andere landen maken om geld te lenen de hoogte in zal jagen. De ECB ziet dat anders en verwacht een escalatie naar de andere landen van de periferie. Gevolg is alvast dat investeerders de voorbije dagen Italiaans en Spaans staatspapier hebben gemeden en veelal voor obligaties van meer solvabele landen kiezen, zoals Duitsland.

5. Hoe kan zo'n escalatie vermeden worden?
a. Duitsland laat het idee om prive-obligatiehouders mee in de klappen te laten delen vallen.
b. Europa gebruikt geld uit het noodfonds van 440 miljard euro om Griekse obligaties te kopen op de open markt.
c. Europa verlaagt de rente die Griekenland, Portugal en Ierland moeten betalen op de leningen die ze doen (vandaag betalen ze 2 à 3% meer dan de andere landen)
Punt c zou een groot impact hebben op de kansen van de drie landen om uit de problemen te raken, hun respectieve economieën te doen groeien en in de toekomst opnieuw op eigen benen te kunnen staan.

6. En het plan om Griekse obligaties op te kopen?
Ook dat plan zou de situatie kunnen doen keren. De Griekse obligaties worden vandaag op de markten verhandeld tegen ongeveer de helft van hun nominale waarde. Indien Europa deze obligaties opkoopt zou Athene niet enkel zijn schuldenlast zien verminderen; zo'n opkoop zou privé-obligatiehouders ook motiveren om vrijwillig een deel van het verlies op zich te nemen.

(Foto: Images_of_Money)