De Europese oplossing is simpel: een kleinere overheid, nieuwe belastingen en de economie aanzwengelen

De voorbije weken lijken de financiële markten wel op hol te zijn geslagen. De aanhoudende problemen ten gevolge van de Europese schuldencrisis en de dreiging van een nieuwe recessie hebben geleid tot een kakafonie van suggesties over hoe het nu verder moet, schrijft de Duitse minister van Financiën, Wolfgang Schaüble, in een opiniestuk in de Financial Times. Nochtans is er meer dan ooit nood aan focus, een duidelijk plan en duidelijke prioriteiten.

Welke de rol van de financiële markten ook moge zijn geweest, laten we niet op de boodschapper schieten, want één ding staat vast: de crisis werd veroorzaakt door de buitensporige uitgaven van de respectieve overheden die hebben geleid tot de onhoudbare schuldenberg die vandaag onze economische welvaart bedreigt. Praten over fiscale consolidatie en een beter concurrentievermogen is één zaak, ze realiseren een andere.

De oplossing is even simpel als ze moeilijk te implementeren is: westerse democratieën en andere onder grote schuldenbergen kreunende landen moeten hun uitgaven beperken, hun inkomsten verhogen en obstakels die hun economische groei belemmeren wegnemen, hoe politiek gevoelig dit ook moge liggen. Enkel zo zal duurzame groei worden gerealiseerd.

Er bestaat een zekere vrees dat bovenstaande maatregelen (fiscale consolidering, een kleinere overheid en meer flexibele arbeidsmarkten) op korte termijn de vraag zullen doen stokken. Hoewel ik daar niet van overtuigd ben, is het een afweging van pijn op korte termijn tegen de winst op langere termijn. Want samen met  een toegenomen consumenten- en investeerdersvertrouwen en een dalende werkloosheid zal op middellange termijn de consumptie aanzwengelen.

Schaüble toont zich een fervent tegenstander van de door velen als het wondermiddel geroemde ‘fiscale unie’. ‘Niet enkel kan zo’n unie enkel de meest oppervlakkige symptomen van de crisis oplossen, zo’n unie zou in de zwakkere landen de belangrijkste motivator wegnemen om de broodnodige hervormingen door te voeren. De unie zou ook tegen de natuur van de Europese integratie gaan.

Dat betekent niet dat de fiscale politiek binnen de EU meer moet worden gecentraliseerd. Zolang dat gebeurt met een sterk democratisch mandaat, zal dat ook gebeuren. Maar de architectuur van de eurozone versterken zal tijd vergen. Er zullen grote veranderingen nodig zijn aan het Verdrag en dat is een werk van lange adem. Maar de richting die we uit moeten gaan is onbetwist; de vastberadenheid van alle lidstaten om de eenheidsmunt te verdedigen, verzekerd.'

(Foto: Flickr/Medienmagazin Pro)