De G20 top: de kapitein van de Titanic vraagt om nog een deuntje

Wie dacht dat de G20-top in Toronto ook maar enige echte oplossing voor de budget/deficit/besparingen/overheidsschuld-problematiek van de meest ontwikkelde naties zou opleveren is er aan voor de moeite. De Wall Street Journal weet waarom:

Omdat zowel de EU als de VS hun slag wilden thuishalen kwam het tot een vergelijk, dat door een Amerikaanse official werd omschreven als een ‘combo deal’. De VS stemden ermee in om de doelstelling om de deficits te halveren een G-20 initiatief te noemen, op voorwaarde dat de G-20 de doelstellling om van de groeistimulering een topprioriteit te maken publiekelijk zou ondersteunen. Conclusie: groei is de topprioriteit en iedereen zal (tegen 2013) zijn begrotingstekort met de helft terugbrengen.  

De G20 blinken vooral uit in taalvaardigheid. In het eindcommuniqué staat te lezen dat de besparingen ‘groeivriendelijk’ zullen worden doorgevoerd, wat betekent dat hoewel de tekorten moeten worden aangepakt, men toch niet op de rem zal gaan staan, waar het openbare uitgaven betreft. De BRIC-landen waren namelijk bevreesd voor een terugval van de groei, vooral in de VS.

In de zomerse zon van Canada, ver van hun nationale politieke beslommeringen, schijnen de leiders even te willen vergeten hoe dramatisch het westerse economische model ervoor staat, schrijft Geert Noels op zijn blog Econoshock.

Ze werken vooral op het vertrouwen: een vrolijk gezicht opzetten om de bevolking niet ongerust te maken. De kapitein van de Titanic die om een deuntje vraagt. Het maakt mij niet geruster, integendeel. Het probleem erkennen, is het begin van de oplossing. De leiders van de grootste industrielanden zouden dus beter buitenkomen met een gezamenlijk communiqué dat heel kort is: “we leven boven onze stand.”