De rekening van de welvaartsstaat: Europa staakt

In een vernietigend opiniestuk haalt de Amerikaanse zakenkrant The Wall Street Journal hard uit naar Europa en haar politici. Onder de titel ‘Europe Goes on Strike' vraagt de krant zich af om welke reden net nu overal over het Continent grote stakingsgolven uitbreken. Griekenland, Spanje, Franse luchtverkeersleiders, Lufthansa... In het (Grieken)land dat zich amper kan veroorloven het economisch pistool tegen de eigen slaap te houden, halen de vakbonden nu de trekker over.

Wat is dat met Europa?, vraagt de krant zich af. Het is de verzorgingsstaatmentaliteit die de rekening gepresenteerd krijgt. Jarenlang werd aan de Europese werknemers verteld dat iemand anders wel voor hen zorgen zou. Wil u minder werken? Parijs betaalt, met als belachelijk excuus dat de 35-urenweek de werkloosheid zal verminderen. Wil u meer vakantie en betaald verlof? De werkgever heeft waarschijnlijk nog ergens een bergje  geld verstopt.

In een andere wereld zou de boosheid en frustratie van de stakers gericht zijn tegen het regeringsbeleid dat geleid heeft tot economische stagnatie, onbestaande jobcreatie in de privé-sector en een welvaartsstaat die in vele landen de helft van bbp opslorpt om het onder anderen te herverdelen. Maar de mentaliteit is dermate verroest dat weinig mensen zich nog een beeld kunnen vormen van een leven waarin ze meer vrijheid krijgen om voor zichzelf te zorgen.

Zo'n geestesgesteldheid is nochtans niet onveranderlijk. Ze is het gevolg van economische en politieke arrangementen die de vruchten van succes met 50% en meer belasten. Verander die arrangementen en de mentaliteit zal volgen. Vraag is of er op het ganse Continent ergens één politicus rondloopt die bereid is zijn landgenoten een beter voorstel te maken dan bijstand, werkloosheid en sociale onrust.