De Belgische overheid wordt onnodig duurder, schrijft Geert Noels op zijn blog Econoshock aan de vooravond van de Staten-Generaal van de Industrie, die vandaag onder het voorzitterschap van Paul Buysse (Bekaert) van start gaat in in het Paleis der Academiën te Brussel. Doel van die bijeenkomst moet zijn ‘om een verfijnde strategische toekomstvisie uit te tekenen voor de industrie in Vlaanderen en te overleggen over een integrale aanpak van de Vlaamse secundaire sector in samenspraak met de betrokken sectoren.'

Noels schetst het probleem van de Belgische maaksector met het voorbeeld van een Belg (Jef), een Nederlander (Joop) en een Duitster (Fritz), die alledrie in hun respectieve landen in dienst zijn van een Amerikaanse multinational, waar ze exact dezelfde job uitoefenen.

Maar omdat de Belgische overheid minder zuinig is dan de Nederlandse en de Duitse worden bij Jef 65 % van zijn totale loonkosten voor zijn werkgever door de Belgische staat afgeroomd. Bij Fritz is dat 58% en Joop moet 55 % afstaan. Jef draagt per werkuur 24 euro af aan de staat, Joop slechts 17,6 euro, en Fritz 19 euro. Als de drie hun loonbriefje vergelijken blijkt dat Jef het minste overhoudt. Wanneer een herstructurering zich opdringt worden de Belgische activiteiten uiteindelijk naar Duitsland overgeheveld.

Volgens Noels zou de Belgische industriearbeider bij de goedkoopste in euroland zijn, en niet de duurste mocht de Belgische overheid even zuinig zou werken als de Nederlandse of de Duitse. ‘Het probleem is echter dat met elke nieuwe herstructurering de lasten voor de Belgische staat toenemen, die vervolgens door minder belastingbetalers wordt gedragen. België heeft zowat de laagste werkgelegenheidsgraad in de eurozone. Het probleem van ons land is dus dat er te weinig schouders de lasten dragen, zodat die vergeleken met het buitenland, ook zwaardere lasten moeten torsen,' schrijft Noels.

In dat verband  sprak Noels een tijd geleden over de ‘wallonisering' van ons land: een groeiende en moderne vorm van verstaatsing. ‘Het is geen goede term, maar betekent dat in gelijkaardige omstandigheden, dezelfde beslissingen worden genomen. Het vertaalt zich in een groeiende invloed van de overheid, de verruwing van de syndicale acties, de antipathie tegenover de ondernemers, de demotivatie om nog eigen initiatief of risico te nemen.'

‘Het lijkt me dus onmogelijk om over de toekomst van de industrie te praten, zonder over de efficiëntie van de staat, de loonkosten van de werknemers en de rol van de vakbonden te spreken. Maar geen van deze drie essentiële onderwerpen voor de industrie staan op de agenda van vandaag.'

Paul Buysse van zijn kant  is hoopvol. ‘Ik kan niet geloven dat deze generatie politici de geschiedenisboeken wil ingaan als diegenen die Vlaanderen socio-economisch naar de knoppen hebben geholpen'.