Drie technisch eenvoudige, maar politiek moeilijke stappen om de euro te redden

Willem Buiter, de Nederlander met de Brits-Amerikaanse nationaliteit, die naast hoofdeconoom voor de Citibank ook hoogleraar aan de London School of Economics is, heeft afgelopen weekeinde een opiniestuk gepubliceerd in de Wall Street Journal, waarin hij een driestappenplan uit de doeken doet om de euro te redden:

1. Allereerst moet de Europese Centrale Bank (ECB) het Europese reddingsfonds uitbreiden van 750 miljard tot 2.000 miljard euro. Die som is nodig om na Griekenland, Ierland en straks Portugal, ook Spanje, Italië, Frankrijk en België te redden mochten de markten de euro blijven aanvallen, zoals dat vandaag het geval is.

2. Er moet een grondige hervorming komen van het Europese bankensysteem, waarbij banken enkel met belastinggeld mogen worden gered indien ook de schuldeisers van die banken worden aangepakt en deze mee in de brokken delen, ofwel door verliezen te incasseren, ofwel door schulden om te zetten in aandelen.

3. Landen moeten de mogelijkheid krijgen niet al hun verplichtingen en schulden terug te betalen. Dat kan gebeuren door een zogenaamde 'haircut': een regeling waarbij niet alle schuld, of niet alle rente wordt terugbetaald, of die verplichting wordt uitgesmeerd over veel langere tijd.

Op de Europese top van donderdag en vrijdag moet worden beslist over de oprichting van een permanent noodfonds voor de eurozone. Na uitspraken die de Duitse minister van Financiën, Wolfgang Schaüble, dit weekeinde in de Wall Street Journal deed, lijkt ook Duitsland nu vastberaden de euro te verdedigen. 'Zonder de euro zou de mark geherwaardeerd zijn, wat negatieve gevolgen zou gehad hebben voor de buitenlandse handel,' aldus Schäuble.

'Deze drie stappen zijn technisch simpel en politiek moeilijk', aldus Buiter. 'Maar als ze niet worden geïmplementeerd dreigt de euro 2011 niet te overleven.' (FZ)