'Frankrijk moet kiezen tussen de 35-urenweek en de euro'

Frankrijk moet kiezen tussen de 35-urenweek en de euro. Dat zegt Philippe Mabille, de hoofdredacteur van de Franse krant La Tribune, in een opiniestuk. Hij sluit zich daarmee aan bij uitlatingen van Gérard Longuet, de senaatsvoorzitter van de Franse politieke partij Mouvement Populaire (UMP), die eerder deze week in Le Monde al zei dat Frankrijk onmogelijk in de eurozone kan blijven indien het land niet afstapt van de 35-urenweek.

De Franse 35-urenweek is een idee van Dominique Strauss-Kahn, die vandaag voorzitter is van het Internationaal Muntfonds (IMF). Die verlaagde de wekelijkse arbeidstijd van 39 uur naar 35 met behoud van loon, al kwam de wet uiteindelijk op naam van diens collega Martine Aubry te staan.  Volgens Strauss-Kahn, de toenmalige socialistische minister van Economie, zou het aantal dankzij deze maatregel bijkomende gecreëerde jobs én de toegenomen productiviteit de kost van de werkduurverlaging ruimschoots compenseren. De regering van Lionel Jospin keurde de maatregel als enige Europees land uiteindelijk goed in het jaar 2000. Daarbovenop subsidieerde de Franse staat jaar na jaar nog eens 22 miljard euro in belastingsverminderingen voor de bedrijven om de maatregel in leven te houden.

Maar volgens Mabille werd de maatregel berekend toen een euro minder dan een dollar waard was en de economie daardoor jaar na jaar 3 à 4% kon groeien. Doch wat toen mogelijk was is het vandaag -met een euro aan 1,30 dollar - al lang niet meer. De resultaten van de maatregel zijn in Frankrijk onderwerp van controverse. Werden in een eerste tijd nog een paar honderdduizenden jobs gecreëerd (maar nooit de door de socialisten vooropgestelde 700.000) , dan zijn die jobs ondertussen veelal verdwenen. Volgens Longuet heeft de combinatie van een dure 35-urenweek (betaald op basis van 39 uren) en de kostelijke dollar geleid tot lage nettolonen, minder consumptie en een hogere overheidsschuld.

De nooduitgang is voor politici nochtans moeilijk te vinden. De werkweek opnieuw opvoeren van 35 tot 39 uur, maar dan zonder compensatie - zoals een paar Duitse bedrijven deden- lijkt niet realistisch; de uren opvoeren met compensatie is kostelijk, maar het verlaten van de eurozone is dat ook: de nettolonen zouden dan worden uitgehold door inflatie. (FZ)

(Foto: Flickr/William Hamon)