Gebalsemde ballen

Verhalen vertellen meer dan theoriëen of geleerde beschouwingen. Verhalen leiden hun eigen leven, kunnen naar believen geïnterpreteerd worden, en ze kunnen je doen dromen over hoe ze anders hadden kunnen aflopen.

Een verhaal dat elke Chinees kent, is dat van het meisje met de rode voile.

Er was een jong koppel dat heel verliefd was en ging trouwen. Het meisje droeg haar fijne rode sjaal voor haar gezicht  - teken van liefde en onderdeel van de huwelijksceremonie - toen haar aanstaande van haar weggerukt werd om aan de bouw van de Grote Muur te gaan werken.  Het meisje wachtte jarenlang op haar geliefde maar die kwam niet terug. Ze besloot haar kleine dorp in de provincie te verlaten en ze trok naar de Grote Muur om haar geliefde te vinden. Ze vond de plaats waar haar verloofde tewerk was gesteld, maar men vertelde haar dat hij was overleden, gestorven door ontbering en heimwee naar zijn geliefde. Het meisje deed haar rode sjaal weer voor haar gezicht en ze ging naar de plaats aan de Grote Muur waar haar geliefde begraven lag. Er waren echter ontelbare graven, allemaal van een tablet met de naam van de overledene voorzien. Het meisje vond het graf van haar geliefde niet en ze weende tot de goden en de geesten in de hemel, en vroeg om een teken. Er kwam een windvlaag die haar sjaal meevoerde naar een tablet en de sjaal drapeerde zich rond die tablet. Dat was het graf van haar geliefde. Het meisje weende en weende en weende zo hard dat haar tranen een kolkende rivier vormden die de Grote Muur meesleurden.

Een ander verhaal dat elke  Chinees kent is de ondergang van keizer Chongzen.

Eén van de mooiste plaatsen in Beijing is het Jingshan Park. Een prachtig park, met een door mensen aangelegde berg, die volgens de principes van de fenghsui - het harmoniegegeven dat het Chinese leven richting geeft, - steun en dekking geeft aan de nabijgelegen Verboden Stad, waar de keizer woonde. Nu, Chongzen was een keizer uit de Ming-dynastie, en in het zeventiende jaar van zijn regering, in 1644, werd Beijing belegerd door de warlord  Li Zicheng, die een meute van 400.000 boeren had verzameld om de Ming-overheersing te vernietigen. Li Zicheng stuurde boodschappers naar Chongzen met de vraag zich over te geven en de troonsafstand te doen. Die weigerde en gaf opdracht aan zijn soldaten om te vechten tot de dood. In het holst van de nacht wist hij met de hulp van enkele eunuchen zijn zoon naar een veilige plaats te smokkelen, hij dwong de keizerin zelfmoord te plegen en hij bracht eigenhandig een aantal vertrouwelingen en concubines om het leven. Bij het krieken van de ochtend luidde hij zelf de bel om zijn ministers en generaals te verzamelen om de tegenaanval te lanceren. Er daagde echter niemand op, en Chongzen was verlamd door verontwaardiging en machteloosheid. Hij slaagde er wel in, met de hulp van zijn trouwe eunuch Wang Cheng'en de Verboden Stad te ontvluchten naar het Jingshan Park, en hij wilde de door mensenhanden gemaakte berg beklimmen. De boeren waren ondertussen de Verboden Stad binnen getrokken en Chongzen begreep dat het te laat was. Hij beet zijn vinger af, en schreef met zijn eigen vinger op zijn kleren. ‘Ik ben moreel en fysiek  onwaardig , ik heb de rebellen de stad laten innemen. Het is de fout van mijn ministers die mij in deze ellende hebben gestort. Ik moet deze aarde verlaten maar ik heb geen gezicht om mijn voorouders tegemoet te treden. Ik zet dus mijn keizerskroon af en ik bedek mijn gezicht met mijn haar. Ik laat mijn lichaam achter om bespuwd en bespot te worden, en hoop dat mijn burgers geen kwaad zal berokkend worden.' Hij hing zichzelf op en Wang Cheng'en volgde zijn voorbeeld. In het park zie je grote doodstabletten die aan deze tragedie herinneren.

Iedereen kent ook de verhalen rond keizerin Dowager Cixi, die regeerde van 1851 tot 1908. Een concubine van lage afkomst, wist zij door meedogenloze intriges en perfide ingrepen alle macht naar zich toe te trekken. Een onwaarschijnlijk slechte en ziekelijk op macht beluste vrouw, wilde de overlevering. Ze zette haar zoon Tonghzi en later haar geadopteerde neefje Guangxu op de troon en fluisterde vanachter een zijden scherm deze keizers in het oor wat ze moesten doen. Het land was echter verscheurd door oorlogen, met het westen en met binnenlandse volkeren. Op  15 augustus 1900 voelde ze dat haar de grond te heet onder de voeten werd en ze wilde naar Xian vluchten met haar neef Guangxu. Ze trok blauwe boerenkleren aan, sneed haar lange keizerlijke nagels af en schikte haar haar in plattelandsstijl. De favoriete concubine van Guangxu, de zogenaamde Paarlen Concubine Zhenfei, wilde echter dat de keizer in de Verboden Stad bleef, en ze verzette zich tegen de plannen van Dowager Cixi. Cixi gebood haar eunuchen Zhenfei vast te grijpen en te neutraliseren. Zhenfei werd in een mat gerold en in een waterput aan het noordoostelijk uiteinde van de Verboden Stad, dichtbij het Paleis van de Vreedzame Ouderdom, gestort. Op die plaats staat een gedenkteken en je vraagt je onwillekeurig af hoe klein en tenger Zhenfei niet moet geweest zijn om in die put gepropt te worden. Een jaar later werd haar stoffelijk overschot gevonden en ze werd in het mausoleum van Keizer Quangxu ondergebracht.

Onze gids Cindy vertelde ook een paar verhalen over de eunuchen in de Verboden Stad. Gezien de vele concubines waar de keizer het absolute alleenrecht op had, moesten zijn belangrijkste ambtenaren de lust en het vermogen ontnomen worden om de keizerlijke vrouwenstal te berijden. Jongens die uitverkoren werden om voor de keizer te komen werken, werden dus chirurgisch van hun teelballen ontdaan. De ballenverwijderaars beschikken over verdovingsmiddelen om de zaak niet te pijnlijk te maken, maar 90 procent van de jongens overleefden de ingreep niet omdat ze doodbloedden. De testikels werden gebalsemd en in een mooi bewerkte doos bijgehouden in een speciaal daarvoor ingerichte woning. De edele delen van de belangrijkste eunuchen werden op de hoogste plaats aangebracht.

En toen werd ik wat slap in de benen.

[Volg hier de fotostream van Bart Ramakers op Flickr]