Het Madoff-schandaal: een vreugdevuur van vertrouwensbreuk

Een van de meest opmerkelijke aspecten van de Madoff-fraude is dat in de VS praktisch alleen privé-personen en liefdadigheidsinstellingen zich lieten rollen. ‘Professionelen roken onraad en bleven uit de buurt.' Maar in Europa stopten tientallen zogenaamde gesofisticeerde beleggingsinstituten Madoff miljarden euros die hun klanten toebehoorden toe. Sommigen - zoals Santander's Occidental en Man Group's RMF- waren zogenaamde ‘superhefboomfondsen', die de beste hefboomfondsen voor hun klanten uitzochten. ‘Hun commissies waren waarschijnlijk gebaseerd op hun ijverig en nauwkeurig onderzoek,' schrijft The Times.

Het risico bestaat dat investeerders de hefboomfondsen finaal de rug toekeren, schrijft The Wall Street Journal. ‘Madoff kunnen we missen als kiespijn en zijn misbruik van vertrouwen leidt ongetwijfeld tot nog meer verdachtmakingen.'

Wie wel vaart bij zoveel misbaar zijn de advocaten, die hun pennen mogen beginnen te slijpen. Nicola Horlick, wiens Bramdean-fonds zowat 10% van haar totale vermogen in Madoff had geïnvesteerd, wil de Amerikaanse financiële waakhond voor de rechter slepen vanwege ‘schuldig verzuim', schrijft The Guardian.

‘Goede poging,' schrijft The Independent. Natuurlijk is de financiële waakhond schuldig, maar mevrouw Horlick - die kort geleden nog uitvoerig Madoff's lof zong in de Financial Times- en haar mede-investeerders komen er ook bekaaid van af. Ze zijn slachtoffers, uiteraard, maar dan vooral van ‘hun eigen domheid, onzorgvuldigheid en hebberigheid.'

Madoff's wanpraktijk blijkt uiteindelijk een druppel op een hete plaat wanneer men de 50 miljard die hij in rook liet opgaan vergelijkt met de triljoenen die in de bankencrisis verdwenen. Toch zal hij de geschiedenis ingaan als hét icoon van de kredietbubbel. ‘Het waanzinnig aantal nieuwe rijken dat de bubbel produceerde, bleek uiteindelijk een grote illusie te zijn.'