'Investeerders keren massaal terug naar de plaats van de misdaad'

Zelden keerden investeerders zo snel terug naar de plaats van de misdaad als nu, schrijft John Authers in de Financial Times. Een ganse reeks investeringen, gelinkt aan de globale groei, zorgden in oktober 2008 voor een nooit geziene crash op de financiële markten. Olie, grondstoffen, valuta, investeringen in de nieuwe economieën... allen maakten ze deel uit van dezelfde gok die, eens investeerders de pedalen verloren, even snel naar beneden donderden als ze ooit samen waren gestegen. De bubbel barstte... De geschiedenis leert ons dat na zo'n crash investeerders lange tijd wegblijven van dit soort handel. Maar niet deze keer. Investeerders haasten zich terug naar dezelfde plaatsen waar amper een jaar geleden de eindtijd leek te zijn ingezet.

Olie, dat van 150 dollar zakte tot onder de 50 dollar per vat, maar gisteren moest alweer 82,5 dollar worden neergeteld voor het zwarte goud. Wanneer olie in 2007 dat niveau bereikte werd al de vrees voor stagflatie uitgesproken. De carry trade valuta's (munten met een lage rente die worden geleend om ze dan uit te lenen tegen valuta met een hoge rente) volgen dezelfde weg. De Australische dollar die begin oktober 2008 20% tegenover de yen had verloren heeft ondertussen opnieuw zijn hoogste niveau sinds het begin van de crisis bereikt.

Alles wijst erop dat investeerders hun pijlen op de nieuwe economieën richten, nadat de stimuluspaketten daar de economie snel opnieuw wisten aan te zwengelen. Doch het is vooral de westerse belegger die deze nieuw hype lijkt te stuwen. De Chicago Board Options, die de angst voor beursaandelen bij beleggers in kaart brengt, noteert op het laagste punt sinds het begin van de crisis in oktober 2008 en is omgekeerd evenredig gedaald met de stijging van de valuta in de opkomende economieën. Het optimisme op de financiële markten doet denken dat de investeerders exact dezelfde fouten aan het maken zijn die ze vóór de crisis maakten. Het is misschien nog vroeg om over een nieuwe bubbel te praten, schrijft Authers, maar de herhaling van een handelswijze die zoveel schade veroorzaakte, is moeilijk te begrijpen.