Italië: de revolutie kan nog even wachten

Italië leek heel even de Spaanse revolutie te gaan kopiëren. Op 21 mei zouden ook Italiaanse jongeren en werklozen Romeinse pleinen innemen en het einde van het politieke cynisme eisen, net als dat in Madrid, Barcelona en tientallen andere Spaanse steden het geval is. Maar uiteindelijk gebeurde er weinig of niets. De Twitteroproepen om de Romeinse pleinen te bezetten bleken afkomstig te zijn uit ... Spanje. De meeste mensen die zich in Rome, Milaan en een paar andere steden meldden, bleken Spanjaarden te zijn die in Italië wonen...

Toch is de situatie van de Italianen vergelijkbaar met die van Spanje. In het arme zuiden zit 29% van de Italiaanse jongeren zonder werk. Daarenboven is het land een gerontocratie, waar jonge mensen hun eisen en dromen voortdurend gedwarsboomd zien.

'Zouden Italiaanse jongeren dan minder wilskracht tonen dan hun Spaanse collega's?', vroeg The Economist zich af. Daar is iets voor te zeggen, maar er zijn ook andere redenen voor deze wat verwonderende apathie:

- Spanje verzeilde van een economische boom in een spectaculair lange recessie, terwijl Italië's bruto binnenlands product (bbp) het voorbije decennium elk jaar opnieuw een verwaarloosbare groei liet optekenen.

- In beide landen zijn de jongeren slachtoffer van een systeem dat mensen met een vastbenoemd jobstatuut -binnen vakbonden of andere bevoordeelde beroepen- steeds verder beschermt. Maar de kost om deze 'insiders' te beschermen wordt uiteindelijk grotendeels gedragen door zij die niet binnen dat gepriviligieerde systeem opereren: de outsiders of werklozen, mensen -steeds meer- met een tijdelijk contract, vooral jongeren en immigranten.

Spaanse demonstranten lijken te hebben begrepen dat dit systeem in stand wordt gehouden door politiek links en de vakbonden. In Italië echter is dit gegeven volledig vreemd, omdat liberale economische visies - op de businessscholen na- nergens worden verwoord. Dat heeft een land gecreëerd waarbij de intellectuele elite naar de VS of het VK vlucht, en de rest hoopt zelf snel tot de eerste groep te gaan behoren. Niet voor niets blijkt uit een recente enquête dat de droomjob van de gemiddelde Italiaan tussen 24 en 50 jaar oud die van ambtenaar is.

De revolutie kan dus nog even wachten.

( ComeIlMare)