Jong, hoogopgeleid en gefrustreerd: Europa's verloren generatie

Nu de recessie ook Europa stevig in haar greep houdt, zijn het vooral de jongeren die in de klappen delen. Het gebrek aan degelijk betaalde jobs voor jonge Europeanen blijft een van Europa's grootste zorgen. Het fenomeen is zo wijdverspreid dat land na land een weinig flatterende omschrijving voor deze jongeren introduceert. In Spanje heten ze de mileuristas (vertaald: zij die duizend euro verdienen), de Fransen spreken van de 'jeunes diplômés' en de Grieken noemen ze de Generatie 600 (naar het Griekse minimumloon, dat 600 euro bedraagt).

De termen verwijzen naar jongeren die vaak een masters behaalden en verschillende talen spreken, maar op de arbeidsmarkt niet meer waard blijken te zijn dan 1.000 euro per maand. Velen vragen zich dan ook af wat de waarde van een universitair diploma is, wanneer je na je studie achter de kassa van een supermarkt belandt. De Spaanse werkloosheidscijfers liegen er niet om: 17% van de beroepsbevolking zit zonder werk, een op drie die jonger zijn dan 25 is werkloos. ‘Een ganse generatie Spanjaarden ziet zijn dromen verbrijzeld,' zegt Daniel Lostoa van de Spaanse Jeugdorganisatie, in Time Magazine. Net als in Ierland, dat decennialang de Europese groeicijfers aanvoerde, zijn het ook in Spanje de jongeren die het gelag betalen. Velen onder hen werkten tijdens de jaren van voorspoed al met tijdelijke contracten -een truuk om de weinig soepele arbeidswetten te omzeilen-, die nu als eerste worden ontbonden.

Velen van deze kwetsbare jongeren zien zich dan ook verplicht tot op latere leeftijd thuis te blijven wonen. Steeds minder jobs en minder inkomsten maken het onmogelijk om een hypotheeklening bij een bank te bekomen, laat staan een huis te kopen. 53% van de Spaanse jongeren tussen 18 en 35 leeft gewoon thuis, met alle sociale gevolgen van dien.

Sommige jonge Europeanen zijn het wachten moe: in Griekenland leidde de dood van een 15-jarige jongen vorig jaar tot wekenlange ongeregeldheden in de straten van Athene. In Griekenland komt alle flexibiliteit in de arbeidsmarkt van de jongeren, maar hun loon evolueert niet, in tegenstelling tot de veertigers en vijftigers, die wel aanspraak kunnen maken op loonsverhoging. Een ganse generatie jongeren die aanspraak dacht te mogen maken op vooruitgang en een beter leven, wordt nu geconfronteerd met de gedachte dat hun ouders het beter zullen hebben gedaan dan zij zelf.