Maak u geen illusies: de middenklasse zal de factuur betalen

3 à 4.000 euro per typegezin of 1.000 euro per Belg. Dat is het hallucinante cijfer dat bespaard moet worden om het tekort volgend jaar te beperken tot 2,8 procent van het bruto binnenlands product, schrijft Bart Sturtewagen in De Standaard. Hoewel ook bedrijven, beleggers en de bezitters van vermogens zullen bijdragen, moeten we ons geen illusies maken: de middenklasse zal de factuur betalen. ‘Wie iets onderneemt, zal het moeilijker krijgen om netto iets over te houden. Wie werkt, kan zijn baan verliezen of zijn nettoloon zien dalen. Uitkeringstrekkers zullen strakker worden gecontroleerd en vaker die uitkering verliezen. Consumenten zullen de hogere lasten van bedrijven doorgerekend zien. Spaarders zullen niet ontsnappen aan hogere belastingen.’

Vooral de indrukwekkende stilte rond besparingen stoort, schrijft Isabel Albers in De Tijd. (...) Over veel zaken is er om de tafel immers wél al verregaande eensgezindheid: er komt een meerwaardebelasting op aandelen, een nieuwe bankentaks, een nieuwe taks voor de kernenergieproducenten, bedrijfswagens worden extra belast, er komt een taks op vliegtuigtickets, en, het belastingvoordeel van de notionele intrestaftrek voor bedrijven wordt verminderd. En de besparingsvoorstellen? Ze zijn er wel, maar niemand die ze hoort. Schoolverlaters zouden niet automatisch nog een wachtuitkering krijgen, het aantal ambtenaren wordt mondjesmaat verminderd, de groei in de ziekteverzekering wordt beperkt.

Niemand hoeft zich illusies te maken: dergelijke saneringsoperaties worden in de eerste plaats door de grote groep van de middenklasse gedragen, schrijft Liesbeth Van Impe in Het Nieuwsblad. Maar die zijn al zwaar belast en kunnen dus niet de enigen zijn die geviseerd worden. De overheid moet zelf afslanken, de banken zullen moeten bijdragen. Bij de armsten valt misschien weinig te rapen, maar ook daar zal men misbruik moeten uitsluiten en moeten responsabiliseren. En ook de rijksten mogen niet ontsnappen.

Het is net omdat hij weinig fiducie had in het vermogen van de groene partijen om een doortastende sanering door te voeren dat Open VLD-voorzitter Alexander De Croo eiste dat Groen! en Ecolo aan de kant zouden worden gelaten, schrijft Rik Van Cauwelaert in Knack. Het wegsaneren van 10 miljard euro in minder dan een jaar tijd is immers geen zaak voor teerhartigen.  Overigens moet de volgende regering in totaal 22 miljard euro gaan besparen om in 2015 de federale begroting in evenwicht te krijgen – een dwingende eis van Europa. (...)  Nu al zal de volgende federale regering, gedwongen door de Europese begrotingsorthodoxie, moeten snoeien in de sociale zekerheid. Op die manier glijdt België samen met de rest van de Europese Unie steeds verder weg van het oude welvaartsmodel naar een verzorgingsstaat voor banken.