Niets, maar dan ook niets is zo lucratief als angst

De mens is van binnen een paniekwezen en daardoor is niets zo lucratief als angst. Paniekzaaien is dan ook een fantastisch bedrijfsmodel. In de roman “The Fear Index” exploiteert auteur Robert Harris dit gegeven. In het boek ontwerpt de natuurkundige dr. Hoffman een computer die op internet speurt naar aanwijzingen voor paniek. Het apparaat, genaamd VIXAL-4, zoekt naar woorden als terreur, alarm, einde, crisis en afgrond. Zodra de angstmeters in het rood gaan, kan de computer op dalende beurskoersen speculeren. Zo verdient Hoffman binnen enkele seconden miljarden euro.

Is dit slechts fictie, of is het al een feit? Is de huidige crisis een gevolg van werkelijk desastreuze gebeurtenissen, of is het een crisis omdat iedereen gelooft dat er een crisis is? De futuroloog John Casti schrijft in zijn boek “Mood matters” dat niet de gebeurtenissen in de werkelijke wereld de toekomst bepalen, maar dat de fictieve collectieve verwachtingen dat doen.

Speculanten beheersen de financiële markten. Ook in de media regeert de angstindustrie. Een paniekerige krantenkop verkoopt nu eenmaal beter. 'Euro-apocalyps', 'ondergang van de eenheidsmunt', 'einde van de welvaart'... de fearconomy is de werkelijke economie geworden.