'Rilatine-Quick' of schieten op de boodschapper die een punt heeft?

Vincent Van Quickenborne

Kersvers minister van Pensioenen Vincent Van Quickenborne ligt onder vuur. Bij de vakbonden, uiteraard, maar ook bij de coalitiepartners, die zich vragen stellen over de manier waarop de Open VLD'er de pensioenhervorming heeft aangepakt.

Een eerste hoofdrol in dit treurige schouwspel is weggelegd voor Vincent Van Quickenborne (Open VLD), schrijft Liebeth Van Impe in Het Nieuwsblad.  De kersverse minister van Pensioenen passeerde het sociaal overleg en pakte trots uit met het feit dat hij iedereen in snelheid gepakt had. Het zag er in zijn ogen vermoedelijk best goed uit op televisie, het hielp in elk geval om het beeld van een krachtdadige liberaal in de verf te zetten, maar nu zit hij wel met een conflict dat eigenlijk perfect te vermijden was geweest. Meer nog, in zijn haast gaf hij de vakbonden gratis munitie in handen. (...) Op alle vlakken had de minister beter kunnen doen.

Vincent Van Quickenborne, beter geschikt als proefpersoon voor de laatste varianten van Rilatine dan als vice-premier, pakt het anders aan, schrijft Yves Desmet in De Morgen. Je ziet hem gewoon blinken van trots dat hij nu eens bliksemsnel er door gaat krijgen wat die zatte paljas van een Daerden jarenlang moedwillig op de plank heeft laten liggen. Kijk Mij Eens Daadkrachtig Zijn, lees je in ieder gebaartje van zijn juichende lichaamstaal. (...) Als Van Quickenborne het kon, hij zou de pensioenhervorming per twitterbericht uitvaardigen.

Inderdaad, schrijft Nathalie Bamps in L’Echo. Van Quickenbornes voorganger Michel Daerden (PS) verschuilde zich maandenlang handig achter het excuus van ‘de lopende zaken’ om maar geen beslissingen inzake de pensioenhervorming te moeten nemen. Hij wist maar al te goed dat hij een explosief dossier in handen had. Maar meer dan de hervorming zelf, is het de timing die in vraag mag worden gesteld. Van Quickenborne, die geen hoge pet opheeft van sociaal overleg, duwt de maatregelen er in sneltempo door. Mochten de vorige regeringen minder getreuzeld hebben, dan zouden we vandaag zeker verder staan. Maar moet die hervorming daarom binnen de drie dagen worden gestemd? Zeker niet.

Toch is de man die ooit het woord 'ambetantenaren' lanceerde, een gedroomde bliksemafleider, schrijft Steven Samyn in De Morgen. De geplande pensioenhervorming komt er. Of er nu geen, weinig of veel overleg is geweest. De hervormingen staan zwart op wit in het regeerakkoord van Di Rupo I. De linkervleugel van die ploeg is al lang tevreden dat Vincent Van Quickenborne zich opwerpt als het gezicht van de hervormingen.

Juist, zegt Bart Sturtewagen in De Standaard. Van Quickenborne zal aan zijn toon moeten schaven. Een deel van het ongenoegen dat nu naar buiten stroomt, had hij kunnen vermijden en dat ware beter geweest. Maar het is ook wat te simpel om alles nu terug te voeren tot zijn communicatie en de percepties daarover.(...) Ons model is op overleg gebaseerd, maar dat betekent nog niet dat het alleenzaligmakend is. Als het model blokkeert, dan moet de regering doen wat nodig is. Ze mag niet toestaan dat we in immobilisme verzanden. Dat lost niets op en leidt er alleen toe dat we eerder vroeg dan laat ons lot in de handen van anderen leggen.