RIP Italia of de kroniek van een demografische zelfmoord

Indien de demografie ons lot bepaalt dan loopt Italië langzaam maar zeker zijn ongeluk tegemoet. De kroostrijke Italiaanse gezinnen zijn volgens The Wall Street Journal niet meer dan een fabel, want sinds 1994 sterven er jaarlijks meer Italianen dan er worden geboren. Met een vruchtbaarheidsratio van 1,3 kinderen per vrouw heeft het land een van ‘s werelds laagste geboortecijfers.

Indien er niets aan deze situatie verandert zullen er tegen het einde van deze eeuw nog 10 miljoen Italianen zijn, een zesde van de zestig miljoen die er vandaag rondlopen. De sociale en economische gevolgen dreigen catastrofaal te worden: vandaag zijn 22% van de Italianen met pensioen; een kostenpost die jaarlijks 15% van het bruto binnenlands product (bbp) opslorpt.

De reden van deze demografische zelfmoord? Er is zeker geen tekort aan sociale voordelen. Een Italiaanse vrouw geniet vijf maanden bevallingsverlof, waarin haar loon gewoon wordt doorbetaald; de zesde maand krijgt ze dat loon nog gedeeltelijk.

De daling in bevolkingsaantallen situeert zich vooral in het centrum van het land en in het rijke Noorden. Zo heeft de financiële wijk van Milaan een van ‘s werelds laagste geboortecijfers. Napels - de hoofdstad van de werkloosheid- is dan weer ‘s lands vruchtbaarste stad.

Tegen 2050 zullen 60% van de Italianen broer, noch zus, noch neef, noch oom of tante hebben.

‘In de veertiende eeuw heeft de pest 80% van de Italiaanse bevolking uitgeroeid. Vandaag hebben de Italianen er zelf voor gekozen om te verdwijnen', concludeert de WSJ. (Foto)