Telefoonseks: een industrie zonder grenzen

‘Zijn je tepels zichtbaar door je t-shirt?" Een vijftigjarige Fransman stelt deze vraag per sms aan een knappe brunette die hem zopas een onthullende foto van zichzelf heeft doorgestuurd per mms. Daarna begint deze man een sms-gesprek met deze 32-jarige Française, die Sylvie heet, en vlakbij zijn stad woont. Tenminste dat denkt hij, want in werkelijkheid heet Sylvie Reda. Zij is dus een hij, een 22-jarige Marokkaan, die als tele-operator aan de kost komt in Casablanca. 25.000 Marokkanen werken vandaag in een van de 140 call-centers die zich specifiek richten op België, Frankrijk en Spanje. Een van de lucratiefste niches blijkt de erotische telefoondiensten.

Tien jaar geleden verhuisden verschillende Europese call-centers hun vestigingen naar lageloonlanden, waardoor ze hun prijzen met 30 tot 40% konden doen dalen. Later volgde de telefoonseksindustrie, die het niet onder de markt had om in een islamitisch land aan personeel te raken. Adverteren was verboden. De meesten die toehapten waren studenten, die via mond-aan-mondreclame werden geronseld. Hun activiteiten houden ze zelfs voor hun beste vrienden verborgen.

Reda verdient 1,9 euro per uur wanneer hij overdag werkt en 2,55 euro 's nachts. Voor een 40-urenweek krijgt hij op maandbasis 330 euro uitbetaald; zowat een derde van wat hij België of Frankrijk zou verdienen.
De Fransman aan de andere kant van de lijn betaalt 1 euro per sms en de doelstelling is om hem op zijn minst 150 berichten per uur te zenden, het gesprek zo lang mogelijk te laten duren en aan ‘upselling' te doen. Dat houdt in dat videofilmpjes van Sylvie 'in actie' per MMS worden toegestuurd, tegen 3 euro per stuk. De tele-operatoren werken in ploegen van 25 mensen, 24 uur op 24. Mannen en vrouwen beantwoorden oproepen van zowel mannen als vrouwen.

Hoe gaan moslimmeisjes met dit soort werk om? ‘Sommigen onder ons dragen zijn zelfs gesluierd, terwijl we werken,' zegt Samira, een 23-jarige die voor apothekeres studeert. ‘Voor de meesten is het niets anders dan een bron van inkomsten. Maar anderen konden het niet langer opbrengen en zijn vertrokken. Tijdens de pauzes vertellen we mekaar onze ervaringen. Maar op straat weet niemand wat we doen.'

[Gebaseerd op: El País]