'Waar moet ik me nu melden om mijn reputatie terug te krijgen?'

'Een drama, zowel voor de beschuldigde als voor de aanklaagster.' Op die manier verwoordde een correspondent van The New York Times zijn gevoel bij de 'stunning change of fortune' in de affaire Dominique Strauss-Kahn. Die verloor niet enkel zijn job bij het IMF en de kans om president van zijn land te worden, hij verloor vooral zijn reputatie. Het bericht dat de openbaar aanklager nu twijfelt aan het verhaal van de vrouw die hem van verkrachting beschuldigt, zal daar weinig aan veranderen.

DSK is vrijgelaten, nog niet vrijgesproken, maar wat kunnen we leren van de coup de théâtre die op vrijdag 1 juli in New York heeft plaatsgevonden?

1 In het internettijdperk heeft het vermoeden van onschuld plaats gemaakt voor het vermoeden van schuld:
Strauss-Kahn genoot op geen enkel ogenblik van een nochtans fundamenteel rechtsbeginsel, nl. het vermoeden van onschuld. Voor de internetpers was hij van bij zijn arrestatie al veroordeeld. Laat dat een les zijn voor de vele internetcommentators, die ‘s mans reputatie vernietigden op basis van wel erg weinig bewijzen. Indien nu blijkt dat ze verkeerd waren, zal dat voor hen amper gevolgen hebben, voor Strauss-Kahn zelf zal de schade blijvend zijn. Of zoals een Amerikaans minister ooit zei: 'Waar moet ik me melden om mijn reputatie terug te krijgen?' Wat het vonnis uiteindelijk ook weze: de kansen dat hij zijn job bij het IMF terugkrijgt of het straks bij de Franse presidentsverkiezingen alsnog opneemt tegen Nicolas Sarkozy, zijn miniem.

2. We mogen er evenmin van uitgaan dat de aanklaagster schuldig is:
Het wordt stilaan duidelijk dat de 32-jarige kamermeid niet de ‘toegewijden, vrome, alleenstaande jonge weduwe’ is voor wie ze zichzelf uitgaf. Maar het wordt -gezien de ontwikkelingen in de laatste uren- onmogelijk deze vrouw in de rechtzaal te laten getuigen. Misschien is Strauss-Kahn zelfs het slachtoffer van een ‘grote onrechtvaardigheid’. Maar net als we ons hebben gehaast om hem schuldig te verklaren, moeten we dat nu vooral niet opnieuw doen met de aanklaagster. Ook in 2011 is het triest te moeten vaststellen dat een vrouw schuldig wordt geacht indien ze niet onschuldig is.

3. Amerika moet af van zijn Eurofobie:
Er zit een ondertoon van xenofobische vijandigheid in de manier waarop Strauss-Kahn is behandeld. ‘Eurofobie‘ is de naam - of het idee dat vooral Franse mannen met een primitieve en oncontroleerbare drang worstelen wanneer het om seks gaat. We werden verplicht ons in te beelden hoe deze 62-jarige man in badjas en met behaarde borst zichzelf er niet van kon weerhouden een weerzinwekkende, seksuele aanranding te begaan bij het zien van een jonge zwarte vrouw. Nu blijkt dat deze beschuldigingen hun geloofwaardigheid verliezen, zullen de Eurofoben hun primitieve vereenvoudiging van de feiten moeten herzien.