Waarom de babyboomerpolitici Europa, noch Amerika kunnen redden

Er zijn vele gelijkenissen tussen de Europese en de Amerikaanse crisis, schrijft Thomas Friedman in The New York Times. In beide continenten leeft een sterk sentiment dat de 'babyboomers zich slecht hebben gedragen' - het gevoel dat de generatie die 50 jaar geleden werd geboren zal worden herinnerd voor de onwaarschijnlijke spaarpot en de vrijheid die ze van hun ouders meekregen en voor de onwaarschijnlijke schuldenlast waarmee ze hun kinderen opzadelden.

Maar beide continenten delen nog veel meer. Dat wat moet gebeuren haast onmogelijk lijkt, dat de babyboomerpolitici in het Twittertijdperk niet tegen dit soort uitdagingen zijn opgewassen, omdat het gat te diep is en de macht te sterk gefragmenteerd.

Er is maar één weg uit deze impasse: een gezamenlijke actie - waarbij regeringspartijen en oppositie samen een front vormen, de pijn delen en overeenkomen om de nodige maatregelen te implementeren. Maar net als in Washington gebeurt dat hier evenmin.  Omdat er overal roekeloze babyboomerpolitici zijn, voor wie geen enkele crisis te ernstig blijkt om hun politieke ambities en ideologieën even opzij te zetten.

Toch zit er een adder onder het gras. China kocht recent Spaanse, Portugese en Griekse obligaties om deze Chinese exportmarkten te stabilizeren. ‘Dit zijn moeilijke tijden en we willen daarin een positieve rol spelen,’ aldus de gouverneur van de Chinese Volksbank, Yi Gang.

Vroeger was deze rol voor Amerika weggelegd, maar vandaag kunnen de VS zich dat niet langer veroorloven. En al wie denkt dat deze economische crisis - indien ze niet snel wordt aangepakt - geen fundamentele veranderingen in de globale machtsverdeling met zich mee zal brengen, heeft nooit gehoord van de Gouden Regel: ‘Hij die het goud bezit bepaalt de regels’. 'We zijn het zo gewend geraakt dat Amerika de oplossingen aanreikt en de leiding neemt, maar wat indien we nu beide in hetzelfde schuitje zitten?’, vraagt een Griekse wisselagent zich af.

Zowel de Amerikaanse als de Europese dromen hangen in de lucht. Of we zetten beide naties op meer duurzame groeipaden - die besparingen, nieuwe belastingen en investeringen in de toekomst vereisen -, of we komen terecht in een wereld waarin democratieën zich naar binnen keren en gaan vechten over welk stuk van de kleinere taart nu het hunne is. Ondertussen zal China beslissen hoe groot die stukken taart dan wel mogen zijn.