Waarom Duitsland de euro niet wil redden? Omdat hij niet in gevaar is...

Bundestag

Net als de dokters van Molière denkt Angela Merkel dat de zieke euro gered kan worden door een flinke aderlating en wat zweepslagen, schrijft Jean Quatremer, de Europakenner van de Franse krant Libération, op zijn weblog Coulisses de Bruxelles.

Van financiële solidariteit tussen de lidstaten of een fiscale unie wil ze niet horen. Niemand zit te wachten op een Federaal Europa, zeker Frankrijk niet.  In Berlijn is men trouwens van oordeel dat de euro geenszins in gevaar is en wil men niet buigen 'voor de hysterie van de financiële markten'. In de kanselarij kan men horen dat er een aantal twijfels bestaan over de overleving van het systeem, maar dat die als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen eens de huidige mankementen worden gerepareerd. En dat kan enkel door de lidstaten hun huiswerk te laten maken.

Indien er tijdens de Europese top van 8 en 9 december een heronderhandeling van de verdragen op de agenda staat dan is dat enkel om de budgettaire discipline verder aan te zwengelen en de Commissie te machtigen om sancties te nemen wanneer lidstaten de regels overtreden.

‘De euro staat niet aan de rand van de afgrond, alleen is niemand er in geslaagd de beginregels te respecteren, Duitsland inbegrepen trouwens,' luidt het in de kanselarij.

De crisis komt Duitsland trouwens goed uit. Landen als Portugal, Italië, Ierland en Spanje zagen zich verplicht diepgaande hervormingen door te voeren. Zelfs Frankrijk spreekt nu over besparingen, daar waar een tijd geleden enkel geld lenen de agenda beheerste.

Dat de financiële markten vinden dat we traag tewerk gaan is mogelijk, maar de schulden en het verlies aan concurrentievermogen die zich de voorbije 20 jaar hebben opgestapeld kunnen niet op één dag worden weggewerkt.

Andere oplossingen zijn er volgens Berlijn niet: wanneer de schulden onderling worden verzekerd moeten ook uitgaven als de sociale zekerheid, het militaire apparaat enz. onderling worden verzekerd. De eurobonds leiden daarom rechtstreeks naar het faillissement, want ze zijn een instrument om federaties te financieren, terwijl er geen federatie is. Hetzelfde geldt voor ongelimiteerde interventies van de ECB.

Hopelijk delen de markten deze rustige zekerheden van de kanselarij, besluit Quatremer. Al hadden die waarschijnlijk op iets meer gerekend dan op een terugkeer naar het Verdrag van Maastricht.