Waarom we straks met zijn allen meer belastingen zullen betalen

Tegen 2015 moet de Belgische staat 20,4 miljard euro wegsaneren, dubbel zoveel als toenmalig premier Jean-Luc Dehaene in de loop van de jaren 1990 met zijn Globaal Plan wegwerkte. Maar de manoeuvreerruimte voor de volgende regering is daarbij zeer beperkt, schrijft Rik Van Cauwelaert in

Knack:

Hij somt daarbij de belangrijkste redenen op:

1. De regeringsonderhandelaars moeten ‘de puinhopen van Paars’ opruimen : de hervormde financieringswet en toegestane belastingverlaging, de opeenvolgende bijeengelogen begrotingen, het uitblijven van de noodzakelijke economische en sociale hervormingen, en de zware gevolgen van de bankencrisis.
2. Van de 168,8 miljard euro die de Belgische staat uitgeeft, gaat zowat de helft, 85 miljard euro, naar sociale bescherming. Nog eens 43 miljard euro gaat naar overheidspersoneel. 28,5 % van de werkende bevolking wordt direct of indirect door de overheid betaald.
3. De toememende welvaartskloof tussen Vlaanderen aan de ene kant en Brussel en Wallonië  aan de andere kant. Het gemiddelde inkomen van de Vlaming is 17 % hoger dan dat van de Waalse landgenoot en 11 % hoger dan dat van de Brusselaar.  Wanneer wordt rekening gehouden met de primaire inkomsten - het inkomen zonder de herverdeling via belastingen, sociale bijdragen en uitkeringen. - bedraagt de kloof tussen Vlaanderen en Wallonië zelfs 24,5%.
4. De Walen vrezen dat de besparingen de moeizame relance van het gewest zullen verstikken.
5. Europa eist snel een  geloofwaardige sanering van de staatsfinancies. Volgende week keurt het Europees Parlement een pakket van zes maatregelen dat de Europese Commissie toelaat ook sancties te nemen tegen lidstaten die de begrotingsregels overtreden.
6. Voor 2012 moet de volgende regering 5,7 miljard euro zien te vinden – nagenoeg de helft van de inspanning van het Globaal Plan, te realiseren in amper een jaar.

Gedreven door geldgebrek voorziet formateur Di Rupo in een stroom van nieuwe belastingen die vooral in Vlaanderen zullen worden betaald.  Geldgebrek mag dan een doortastende hervormer zijn, het is ook een gevaarlijke hervormer, besluit Van Cauwelaert.

De volledige column van Rik Van Cauwelaert staat hier