Wanneer 1 miljard Chinezen in de lucht springen...

Mochten 1 miljard Chinezen gelijktijdig in de lucht springen, dan zou de aarde van haar baan afwijken wanneer ze allen samen terug op de grond belanden, met alle apocalyptische gevolgen van dien. Het is een verhaaltje dat in de lagere school werd verteld en dat door de auteur Jonathan Watts werd opgevist om dienst te doen als titel van zijn boek ‘When a Billion Chinese Jump’.

Toch bevat deze wat kinderachtige nachtmerrie enige waarheid. 1,3 miljard Chinezen  evolueren qua consumptiepatroon steeds verder in de richting van het Westen. Allen willen -begrijpelijk- leven als de Europeanen, de Japanners en de Amerikanen; rijke landen die samen minder dan 1 miljard inwoners tellen.

Die 1,3 miljard Chinezen willen even veel olie verbruiken, vlees eten, auto’s kopen en hout en kolen verbranden als wij dat doen. Ze willen ook even veel afval en koolstofdioxide produceren. Maar onze planeet kan dat gewoonweg niet aan, stelt Watts. ‘China zou de planeet even veel schade mogen toebrengen als de rijke landen dat in het verleden hebben gedaan. Dat zou uiterst fair en ongewoon schadelijk zijn.’

Andere opkomende industriële naties konden het zich in het verleden veroorloven om de aarde eerst te vervuilen om ze daarna op te kuisen. Ze vonden altijd wel een tapijt dat groot genoeg was om hun vuil onder te verbergen. Maar geen enkele mat zal groot genoeg zijn om er de vervuiling, veroorzaakt door de eet- en consumptielust van 1,3 miljard Chinezen, onder te vegen. Evenmin zullen de alternatieve energieën, waarin China zich nochtans als wereldleider profileert, volstaan.

Watts verwijst naar de steden Shanxi en Shaanxi, die het hart vormen van de Chinese koolproductie, en waar amper 1% van de lucht aan de zuiverheidsnormen voldoet. Hij verwijst naar het platteland in Gansu en Ningxia, waar mensen hun voordeur open laten, maar hun waterput achter slot en grendel steken omdat water er zo schaars is.

Nu China dezelfde obsessie als het Westen ontwikkelt voor consumptie en economische groei (mensenlijke kwantiteit boven natuurlijke kwaliteit), moet de mensheid op zoek naar een alternatief. Velen zeggen dat het land vanwege zijn één-kind-per-gezin-politiek oud zal zijn vooraleer het rijk wordt. Watts is het daarmee niet eens. Het land zal tegen de grenzen van wat het milieu aankan aanbotsen, lang voor het rijk is.

En als dat waar is zal dat gevolgen hebben voor het welzijn van mensen ver buiten China.