Wat Pablo Picasso ons leert over de financiële en de reële economie

Pablo Picasso was allesbehalve een financieel genie, maar hij reikt ons een belangrijke les aan. De 81 miljoen euro die eerder deze maand op een veiling in New York voor Picasso's olieverfschilderij ‘Nu au Plateau de Sculpteur' werden opgehoest onderstrepen de onvergelijkbare lotsbeschikking tussen de financiële en de reële economie. Dit soort veiling-extravaganza is trouwens allesbehalve uitzonderlijk: hoewel Christie's de identiteit van de koper van het kunstwerk niet prijsgaf, het gaat bijna zeker om een oligarch of een hefboomfondsmogul. Een selecte groepje zwaargewichten uit de opkomende econmieën, waaronder Ruslands Roman Abramovich, zou die dag hebben opgeboden tegen een aantal kunstverzamelaars uit de wereld van de hefboomfondsen.

De reële wereld mag dan al zijn wonden likken terwijl hij tracht uit de recessie te klauteren, de financiële economie is duidelijk in goede vorm. De veiling bleef met een paar onverkochte stukken opgezadeld, wat aangeeft dat de kunstmarkt zich concentreert rond sterartiesten à la Picasso. En ook daar is een reden voor.

Zoals financiële theoritici graag zullen beklemtonen hoeft wat met geld kan worden gekocht niet eens over een specifieke intrinsieke waarde te beschikken. Wat telt is een gedeelde appreciatie voor het object in kwestie. De globale elite heeft zodoende beslist dat hun geld best kon worden gespendeerd aan een naakte minnares uit Parijs.