Ze hebben het nog altijd niet begrepen...

A. Merkel - N. Sarkozy

Telkens opnieuw hebben de Europese leiders de voorbije 18 maanden gezworen 'alles te zullen doen wat vereist is' om de euro te redden. Telkens opnieuw hebben hun handelingen - of het gebrek daaraan - hun woorden verraden, schrijft de Financial Times in zijn editoriaal (betaalde toegang).

Maar nu is het punt bereikt waarop politici meer moeten doen dan praten over hun verplichtingen tegenover de euro. De tijd is aangebroken om te handelen. In dat opzicht zijn de verklaringen van Nicolas Sarkozy en Angela Merkel eerder deze week weinig bemoedigend. Hun plan is niet meer dan een stabiliteitsplan op basis van steroïden, gebaseerd op een verkeerde diagnose van de crisis, die de eurozone dan nog eens opdeelt in fiscale heiligen en fiscale zondaars.

Een duurzaam politiek plan vergt meer dan deze van weinig verbeelding getuigende aanpak. Er is een plan nodig dat de eurozone hoop biedt om opnieuw een evenwicht kan bereiken, eerder dan enkel een spookbeeld van eindeloze besparingen. De Europese leiders moeten de politieke omgeving creëren voor een gezonde aanpak. De monetaire unie kan enkel overleven indien al haar leden dat willen. Hoe dat moet gebeuren moet nu worden beslist. Daarna moeten ze bewijzen dat het ze menens is.

De fiscale discipline die Angela Merkel en Nicolas Sarkozy voorstellen bieden geen oplossing voor de huidige problemen, schrijft Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz in de Italiaanse krant La Repubblica. Vandaag besparen in de overheidssector lost de verspilling van gisteren niet op. Integendeel, het duwt economieën enkel in diepere recessies.

De Europese leiders weten dat. Ze weten dat groei nodig is. Maar eerder dan de huidige problemen aan te pakken en een formule te vinden die groei toelaat, houden ze liever preken over wat vorige regeringen hadden moeten doen. Dat is misschien bevredigend voor de preker, maar het lost Europa’s problemen niet op, noch zal het de euro redden.

Wat iedereen vreesde, is stilaan werkelijkheid aan het worden, schrijft Jean Vanempten in De Tijd. De recessie kruipt de eurozone binnen. Het ziet ernaar uit dat ook ons land minstens twee kwartalen negatieve groei zal kennen. Andere landen zijn al verzeild in een economische recessie, of staan op de rand ervan. De besparingsmaatregelen gaan daardoor extra zwaar wegen op de economieën van de eurozone. Een recessie leidt tot minder overheidsinkomsten, zodat diezelfde overheid nog meer inkomsten moet zoeken en nog meer moet wegsnoeien.

Hoe moeilijk 2012 wordt zal afhangen van wat de Europese leiders op tafel kunnen leggen. Als de top weer mislukt, mag het ergste gevreesd worden voor de eurozone.