Zou Griekenland beter de Argentijnse weg zijn ingeslagen?

De Argentijnse president Cristina Fernandez de Kirchner werd vorige week met ruime cijfers herkozen voor een tweede ambtstermijn. Zij en haar vorig jaar overleden echtgenoot Nestor Kirchner werden daarmee beloond voor de economische wederopstanding van het land, dat in 2002 op sterven na dood leek, nadat het verzaakte aan de terugbetaling van 95 miljard dollar aan schulden en het de tussenkomst van het IMF weigerde.

Maar tussen 2002 en 2011 heeft het land volgens cijfers van datzelfde IMF een economische groei van niet minder dan 94% gerealiseerd, tweemaal meer dan die van ‘wonderland’ Brazilië. De herverkiezing van de weduwe Kirchner mag niet verbazen, want in acht van die negen jaar waren de Kirchners aan de macht.

Lijken toenemende inkomensongelijkheden de voorbij jaren vooral een westers kenmerk te zijn geworden, dan heeft de groei van de Argentijnse economie de armoede en de extreme armoede met tweederde verminderd sinds de piek van 2002. De overheid besteedt vandaag ook drie maal meer aan sociale programma’s dan in het jaar waarin de crisis brutaal toesloeg.  In 2001 verdienden de 5% rijkste families 32 keer meer dan de overige 95%. Vorig jaar was dat verschil gehalveerd tot 17 keer meer.

Een storende factor blijft de hoge inflatie die 20 tot 25% op jaarbasis bedraagt; een negatieve evolutie die wordt verzacht door het feit dat de netto inkomens sneller stijgen dan die inflatie.

Het Argentijnse wonder ondergraaft de alomaanvaarde economische theorie van IMF-topeconoom Ken Rogoff die stelt dat recessies die het gevolg zijn van financiële crises onvermijdelijk gevolgd worden door een pijnlijk herstel. Een excuus waarvan westerse regeringen zich maar al te graag bedienen om hun verantwoordelijkheden te ontlopen.

Argentinië is het levende bewijs van het tegenovergestelde. De Argentijnse crisis was de moeder van alle financiële crises, met een banksysteem dat ei zo na volledig instortte. Doch nadat het land in 2001 zijn betalingen staakte kende het maar één kwartaal van negatieve economische groei vooral het herstel werd ingezet. Drie jaar later was het nationaal inkomen terug op het niveau van voor de crisis.

Wie naar de noodlijdende economieën van de eurozone kijkt (Griekenland, Portugal, Ierland en Spanje) kan zich de vraag stellen of die landen ooit nog tot normale werkgelegenheidspercentages zullen komen - vooral wanneer ze blijven doen wat de troika van EU, ECB en IMF hen oplegt. Argentinië’s wederopstanding was een gevolg van een snelle schuldherschikking (in december 2001 kondigde de Argentijnse regerening de staking van betaling af. Schuldvorderingen werden omgeruild tegen nieuwe effecten die ongeveer 30% van de oorspronkelijke nominale waarde hadden en waarvan de looptijd werd verlengd tot 30 jaar), maar ook van het feit dat het land weigerde zich te onderwerpen aan de destructieve politiek die de schuldeisers en hun bondgenoten de Zuid-Amerikanen wilden opleggen.

Cristina Kirchner merkte een tijd geleden op dat de wereld weinig heeft geleerd van de val van haar land in 2001: 'Hoewel ze al eerder een zieke hebben gezien met dezelfde symptomen willen ze nu hetzelfde medicijn toedienen dat die zieke toen doodde, want als het Argentijnse debacle ons iets heeft geleerd,(...)  is het dat steeds meer geld lenen, tegen steeds hogere rentes, een land onvermijdelijk naar de afgrond leidt. Als dit bovendien wordt gecombineerd met grootschalige bezuinigingsoperaties komt het einde snel in zicht.'

Griekenland -dat zijn bbp met 5% jaarlijks ziet afnemen- zou misschien beter de Argentijnse weg zijn ingeslagen.