Is er verband tussen het aantal vrije dagen en het stressniveau van de arbeidsbevolking?

Een van de symptomen van een nakende zenuwinzinking is de overtuiging dat je werk verschrikkelijk belangrijk is. Deze uitspraak van de Britse filosoof Bertrand Russel, mag vandaag voor velen dan al zeer wereldvreemd klinken, uit de laatste Grant Thornton International Business Report bij 7.400 bedrijfsleiders wereldwijd blijkt dat stress eerder dan een irrationele gedachte, een natuurlijk bijproduct is geworden van het simpele feit dat men een job heeft.

De grootste stressniveaus worden gemeten in China, Mexico en Vietnam; toevallig landen die dit jaar een economische groei van meer dan 4% zullen laten optekenen en waar men gemiddeld 10 dagen vakantie per jaar neemt. Maar meer vakantiedagen helpen evenmin, want ook Griekenland en Spanje scoren bovenaan de lijst met gestresseerde managers, vanwege het slechte economische klimaat én cashflowproblemen. De laagste stress wordt gemeten in Noorwegen en Zweden. Ook die landen vielen in een diepe recessie en toch voeren ze het klassement van de meeste vrije dagen aan.

Hoewel dit soort studies allesbehalve heiligmakend lijkt er toch een correlatie te bestaan tussen stress en een gebrek aan vakantie. Belangijker is misschien of er een verband is tussen een van deze beide factoren en economische prestaties. En daar zijn de data dubbelzinnig. Amerikaanse arbeiders werken wekelijks 2 uur langer dan hun Britse collega's. Beide landen gaan door een diepe recessie. In een aantal landen waar de werklust minder uitgeproken is was de crisis veel minder voelbaar. Veel werk en stress is niet goed voor de mens. Wat niet duidelijk wordt aan de hand van de studie is waar landen wel goed bij varen.