De echte prijs van discriminatie

Werkgevers die liever geen allochtonen of vrouwen in dienst nemen verliezen geld.  De voorkeur geven aan een domme, blanke man boven een allochtone, gekleurde vrouw wijst niet bepaald op een efficiënt personeelsbeleid. Toch kunnen werkgevers voor deze werkwijze kiezen: omdat ze niet begrijpen dat deze handelswijze hen geld kost of omdat het hen niet kan schelen. Opvallend is wel dat winstgevende ondernemingen opmerkelijk meer mannen en vrouwen in dienst hebben uit zogenaamde minderheidsgroepen.

Stefan Szymanski, professor economie aan de Londense Cass Business School, wilde deze hypothese bewijzen en nam de Engelse Premier League (vergelijkbaar met onze eerste klasse in het voetbal)  als testcase.  Hij beschikte over een uitgebreide databank aan gegevens over welke clubs zwarte spelers in dienst hadden en welke niet. Szymanski bestudeerde data tussen 1978 en 1993. Daaruit blijkt dat niet de fans, maar de clubeigenaars de grootste boosdoeners waren. Clubs die met meerdere zwarte spelers aantraden kregen daarom niet minder toeschouwers over de vloer en evenmin zagen ze hun inkomsten dalen. Wel haalden ze betere plaatsen in de eindrangschikking en was hun totale loonmassa aanmerkelijk lager dan bij een typisch Engelse (lees voornamelijk blanke) club. Een duidelijk bewijs dat zwarte spelers onderbetaald werden op grond van hun huidskleur.

Omdat het Europees voetbal ondertussen nog competitiever is geworden en de financiële belangen almaar toenemen, hangt aan rassendiscriminatie een steeds hoger kostenplaatje. Het is dan ook geen toeval dat steeds meer gekleurde spelers in de Europese eredivisies aantreden.

Spijtig genoeg is de concurrentie buiten het stadion nog lang niet zo hevig.

Bron: Slate.com