 Er is geen enkele reden waarom men op de werkvloer zijn emoties niet zou mogen laten merken. Dat zegt Anne Kreamer, auteur van het boek 'It's Always Personal: Emotions in the New Workplace'. Negatieve emoties die worden onderdrukt - zoals boosheid of angst - dreigen volgens haar immers nadien krachtiger en explosiever terug te komen en meer schade aan te richten. Bovendien merkt Kreamer op dat het een fabeltje is dat emotionele mensen geen carrière kunnen maken.
"Uit gesprekken met Amerikaanse werknemers is gebleken dat het tonen van emoties geen hinderpaal vormt om carrière te maken," merkt Anne Kreamer op tegenover Cnn.com. "Het was een opluchting te vernemen dat ook vertegenwoordigers van het hogere management - zowel mannen als vrouwen - toegeven dat ze op het werk al geweend hebben. De algemene perceptie is dat emotionele mensen geen carrière maken, maar uit de interviews bleek dat emotionele mensen bestempeld werden als collega's die hun hart laten spreken en het hinderde hen niet om op te klimmen in de hiërarchie."
"Dat wil niet zeggen dat iedereen zomaar al zijn emoties de vrije loop moet laten, maar wel dat men die gevoelens niet mag negeren of onderdrukken en maatregelen nemen dat de situatie opgelost raakt vooraleer ergere uitbarstingen volgen," merkt Kreamer nog op. "Men zou vooral moeten proberen te analyseren waar de negatieve emoties vandaan komen. Dat is de eerste stap om een actieplan op te stellen dat iets aan het probleem zou kunnen doen."
"De meeste medewerkers beseffen dat wenen een emotionele noodknop is," merkt Kreamer nog op. "Het was echter opmerkelijk vast te stellen dat mannen aangeven zich na een huilbui opgelucht voelen en het gevoel hebben om de wereld opnieuw met een heldere visie te kunnen bekijken, terwijl vrouwen schaamte bleken te voelen. Er is ook een anatomisch verschil tussen het wenen van mannen en vrouwen. Bij dezelfde emotionele stress zullen mannen het vocht in de ogen voelen opkomen, maar bij de vrouwen lopen de tranen over de wangen." (MH)
|