Hoe Facebook en Twitter ons veranderenden in een generatie zelf-geobsedeerde mensen die voortdurend een kinderachtige aandacht opeist

Facebook en Twitter hebben een generatie mensen voortgebracht die geobsedeerd is met zichzelf, zich nog amper kan concentreren en constant een kinderachtige aandacht opeist voor wat ze doet. Dat zegt barones Greenfield, die farmacologie doceert aan de universiteit van Oxford.  'Steeds opnieuw je doen en laten delen met sociale netwerken, creëert een identiteitscrisis waarbij op eenzelfde manier aandacht wordt gevraagd als een kleuter die  telkens opnieuw ‘Kijk ‘s mama wat ik kan’ zegt.'

Greenfield bevestigt de conclusie uit een ander onderzoek waaruit blijkt dat het internet de manier waarop we informatie verwerken fundamenteel heeft veranderd. Dit heeft geleid tot een verminderd concentratievermogen, een constante drang naar beloning en een verzwakte niet-verbale communicatie, waarbij men minder goed is in het maken van bijvoorbeeld oogcontact in een gesprek.

Greenfield is bezorgd om ‘de banaliteit van het gros van wat op Twitter wordt gedeeld’.  'Wat kan het iemand schelen dat ik eieren had voor ontbijt? Het doet me denken aan de kleuter die zegt: ‘Mama, kijk, ik heb dit gedaan, Mama, kijk, ik heb dat gedaan!’

Sommige Facebookgebruikers gedragen zich als ‘mini-beroemdheden’ die elke dag opnieuw gevolgd en bewonderd moeten worden. Ze gaan leven in functie van Facebook en van ‘de mensen die hen volgen'. Ze hebben een wereld gecreëerd die niet reëel is, maar waarin enkel telt wat mensen over je denken. Bedenk eens wat de gevolgen op lange termijn voor de maatschappij zullen zijn, wanneer we ons enkel nog bekommeren over wat anderen over ons denken.’

Greenfield herhaalt in feite bedenkingen die eerder door taalexpert en auteur Sue Palmer waren gemaakt en die stelde dat ‘meisjes denken een koopwaar te zijn geworden die zich via Facebook te koop moet aanbieden aan anderen. Mensen worden zo de hoofdspelers van hun eigen reality-show, waarin ze zelf het scenario schrijven ‘.

(Foto: by c. bueno)